آنگاه که گوشت‌ها را از استخوان‌هایت جدا می‌کنند

رفتم خانه تازه

2007-05-27T05:10:00.000+03:30

http://vasvaseye-asheghee.blogspot.com/

بدرود

2007-01-18T07:15:00.001+03:30

سلام

خب باید از این خانه برم و انگار چاره‌ای هم نیست.

تشکر و سپاس فراوان از شما دوستان که در این مدتی که این خانه برقرار بود

توجه و عنایت خودتون رو از من دریغ نکردین.

درود و بدرود

دار

2007-01-10T07:44:00.000+03:30

هر روز که از خواب بلند می‌شم هرچی دارم به دار می کشم. اما باز شب که به تختِ‌خواب برمی‌گردم، سنگینم.
شبا طنابِ‌دار جلوی چشمام مثله پاندول ساعتِ بی‌عقربه‌ای می‌مونه که توش جز مرگ و امید به آینده چیزی دیده نمی‌شه.
اولین صبحی که دار رو برای اعدام آماده کردم، فقط یک اعدامی داشتم.
اما هر روز که گذشت به تعداد اعدامی‌ها اضافه شد.
جوری که این روزا تا عصر گرفتارم.
چند هفته‌ی اول، اعدام کردن حالم و جا می‌آورد. شور و شوقی داشتم در دفاع از خودم. و زبونم خوب می‌چرخید.
اما کم‌کم آرامشِ بعداز اعدام به خستگی تبدیل شد. آدم عصبی‌ای شدم. کوچکترین خطا جزاش مرگ شد. از پای اعدامی آویزون می‌شدم و از خودم نمی‌ترسیدم.
اما فکر می‌کنم باید کم‌کم یه کمک برای خودم پیداکنم. باید فرصتی داشته‌باشم تا صبح‌ها بیرون قدمی بزنم. و عدالت در اتاق کارِ خودشو بکنه. من با مرگ سروکار دارم. اما اون به‌من تاحالا کمکی نکرده.
ناامید نیستم. می‌دونم باید خیلی بیشتر از اینا اعدام کنم تا سبک بشم و شاید برای همیشه سبک بمونم.
فعلاً که خیلی سنگینم.
دوباره باید دار و آماده‌کنم.

19 دی 1385

اصفهان

2006-12-30T23:19:00.000+03:30

روی زمینه⁪ی مانیتورم یه عکس از معماری اصفهان گذاشته‌ام. سردر ورودی⁪ی مسجدی که بین دو ستونِ بلند جاگرفته که این ستون⁪ها سقفِ قرمز رنگِ مشبک⁪شکلی رو روبروی سردر بزرگ نگه⁪داشتن، که رنگش منو یادِ رنگِ لباسِ تو می⁪ندازه.
نمی⁪شه یه عکس از اصفهان ببینم و یادِ تو نیفتم. اصلاً اصفهان برام شده یادِ تو.
دیدن این⁪جور عکس⁪ها باعث نمی⁪شه دلم بگیره. اما عکسِ تورو خیلی وقتکه نگاه نکردم.

دلم می⁪خواد برم کبوترخونه⁪های اصفهان و ببینم. می⁪دونم که اون⁪روز تو همراهم نیستی. و باید بجنبم. قبل از این⁪که دیگه از کبوترخونه⁪ها اثری نباشه.
دلم می⁪خواد دوباره کله⁪ی سحر برسم اصفهان. و تا خورشید دربیاد رو پلِ خواجو برای خودم قدم بزنم و رنگِ دیواراشو تماشا کنم.
خورشید که دراومد شروع کنم به نگاه‌کردن کلاغای جوون و پیرِ زاینده⁪رود که بالای سر و کنارِ عابر⁪ها و ورزش⁪کارا چرخ می⁪زنن.
سرمای اصفهان بره تو جونم و دستمو فشار بدم تو جیبام. برم تو فکرِ این⁪که امروز کجاها رو می⁪تونم برم ببینم. اول کجا باید برم.
برم تو فکر سوال از عابرایی که از کنارم می⁪گذرن.

دلم می⁪خواد تو چهل⁪ستون تنها باشم.
دوست ندارم تو میدونِ نقش⁪جهان سوارِ درشکه بشم. دلم می⁪خواد قدم بزنم. بازم برم از پله⁪های عالی⁪قاپو بالا.
دوست ندارم اون⁪جا کسی صدام بزنه.
وقتی زیرِ گنبدِ شیخ‌لطف‌الله گریه‌ام می⁪گیره، بهترِ که تنها باشم.
سرم⁪و زیرِ گنبد اون⁪قدر بالا بگیرم که باز گردنم درد بگیره.
طاووسِ گنبدِ شیخ‌لطف‌الله‌و دیدین؟ به آدم فخرفروشی نمی⁪کنه. چیزی رو به نمایش نمی⁪گذاره. وقتی بهش نگاه⁪می⁪کنی احساس می⁪کنی ماله خودته. و وقتی از زیرِ گنبد بیرون میای حس می‌کنی چیزی رو از دست دادی. برای همین دلت می⁪خواد باز برگردی پیشِ طاووست.
اون⁪جا زیبایی رو نمی⁪شه بغل کرد. باید بری تو بغلش.
زیبایش آدم⁪و تحقیر نمی⁪کنه. اینه که بازم دلم می⁪خواد تو بغلش باشم.
درسته که این دفعه با کسی قرار ندارم اما دلم می⁪خواد مثله دفعه⁪ی پیش تا آخرین لحظه تو خیابونا قدم بزنم.
دوست ندارم برای غذا برم رستوران. اون‌جا تو خیابون غذا خوردن‌و دوست دارم.
می⁪دونم فرقی نمی⁪کنه که آدم وقتی مُرد کجا دفن بشه.
اما نمی⁪دونم چرا دلم می⁪خواد اون⁪جا اصفهان باشه.
آره. بهترِ بلندشم، برم اصفهان.

3 دی 1385

تکه‌پاره‌ها

2006-12-22T22:17:00.000+03:30

تکه‌پاره‌هایی برای پریسا

بلندتر از دیوارهای خانه‌ی ما
بلندتر از داستانِ من و تو
ممنونم که ترکم کردی
من نمی‌توانستم

25 آذر 1385
--------------------
وقتی فهمیدم
همیشه دروغ می‌گفتی
باغِ دلم
از همه چی
خالی شد

پاییز 1385
--------------------
دستانم گرم شد
پوسته شکست و پرنده
پرکشید و رفت
نمی‌دانستم همه روزهای رفته
پاسبانِ تو بوده‌ام

چقدر سفید و پاکی!
چقدر دلم می‌خواهد
من هم از این‌جا بروم.

26 آذر 1385
--------------------
نامِ تو
مرا یادِ خودم می‌اندازد
که چقدر بد بودم
هم با خودم
هم با تو

25 آذر 1385
--------------------
به‌خونه که رسیدم دیدم درِ ورودی و قفل‌کردن.
رفتم تو دیدم همه جا تاریکه. چراغ و که روشن‌کردم دیدم درِ راهروی داخلی هم قفله. کلید اونو نداشتم.
رفتم سمتِ درِ آشپزخانه دیدم اونم قفله.
به درِ بالکن نگاهی انداختم که خوشبخانه قفلی نداشت. از همون در تونستم به دوتا از اتاق‌خواب‌ها راه پیداکنم.
هیچ خبری توشون نبود اما درِ هردوشون قفل بود.
معلوم نبود چرا همه درها رو قفل کرده‌بودن.
اونها می‌دونستن که من امروز قرارِ بیام.
شاید دیگه نباید برمی‌گشتم.

17 مهر 1385

پشت پنجره

2006-12-18T00:59:00.000+03:30

پشتِ پنجره نشسته‌ام.
جایی که هستم، هوا گرم است.
روبرویم
بارشِ برفی
که می‌آید خودش را به شیشه بچسباند.
نزدیک من
خودم هستم، که محو دیده‌ می‌شوم.
دلم گرفته!
هنوز دانه‌برف‌ها نتوانسته‌اند پشتِ پنجره را سفید کنند.
هنوز کسی نیامده جای تورا بگیرد.

دارم بی‌تو چای می‌خورم و موسیقی گوش می‌دهم.
مثله روزهایی که با تو بودم.
چرا برایت ذره‌ای ارزش نداشتم؟
چرا یادگرفتی هرقدر مهربان‌تر شوم
راحت‌تر می‌توانی سطلنت کنی؟

دستانت را به من نشان بده
دلم می‌خواهد بدانم چه چیزی از من
در دستانت مانده است.

چرا نمی‌آیی سهم کلاغ‌ها را بدهی؟
چرا نمی‌آیی تیر خلاص را بزنی؟

آذر 1385

آخرین دیدار

2006-12-13T06:48:00.000+03:30

من و فاحشه‌های شهر
باهم قرابتی داریم
تنهایی‌مان را در دهان دیگران می‌جویم و
جویده می‌شویم

چیزی که حس می‌کنی
لخت‌تر و خون‌آلودتر از
تنِ ماست
پس هنگامی که بوسه می‌زنی
مراقب‌باش!

18 آذر 1385

روزهایی که مصرف کردیم تا باهم باشیم در تصمیم تو تغییری ایجاد نکرد.
تا دیروز تنم برای دیگری بود و امروز تنم در خانه‌اش است.
آن‌که عاشقانه می‌بوسدت و ترکت می‌کند حتما فکر کرده‌است مجسمه‌ای.
آسمان که ابری می‌شود یادم می‌افتد که چرا حرف‌هایی که به خودم می‌گفتم را به تو گفتم.
از جنگل انبوهِ عشقی که به تو داشته‌ام بیرون آمدم. چقدر هوا سرد است.
با گریه مرا به آغوشِ خویش خواندی و با خنده ترکم کردی.
وقتی با من می‌خندی و شوخی می‌کنی. می‌فهمم دارم خواب می‌بینم.
دگر با تک‌بالی که دارم، فکر پرواز نیستم. بهتر است کمی قدم بزنم.
خوشحالم که برای آخرین بار دلم را شکستی.
حالا که از عاشقی دست‌کشیده‌ام، به مردن فکر نمی‌کنم.
وقتی با ارزش‌ترین هدیه‌ بعد از چند سال به آدم برگشت می‌خورد، دیگر نه در خانه جا دارد و نه به درد کسی می‌خورد.
تمام روز در آشغال‌دانی هستم. چون آدمِ دل‌شکسته مصرف نمی‌شود؛ دور ریخته می‌شود.
وقتی قرار می‌شود به حضور کسی در دلم پایان دهم، به‌جایی که از آن‌جا فرار کرده‌ام دوباره تبعید می‌شوم.
روزهای عاشقی را از روزهای دیگر کم کردم، به حالت جنینی برگشتم.
در گذشته دیوارهای کاهگلی گاهی از دردودلِ عاشقان گریه کرده‌اند.
هربار که دلم می‌شکند، اشغال‌های اتاقم بیشتر می‌شود.
دل می‌تواند ساعت را تندوکند کند.
وقتی خودم را گم می‌کنم. هیچ‌کجا نیستم.
دو درخت دیدم که شاخه‌هاشان یکدیگر را تهدید می‌کردند.
برای جاودانه شدن به هیچ چیز احتیاج ندارم، مشکل زندگی‌کردن است.
دوست‌دارم جوری بمیرم که متوجه نبودنم نشوی.

آرش
19 آذر 1385

مرا ببخش

2006-12-08T23:20:00.000+03:30

مرا ببخش

بخاطر همان خاطره‌ی کوچکی

که از من داری

مرا ببخش

برای عشقِ بیهوده‌ای که به تو داشته‌ام

مرا ببخش

خسته‌ام

17 آبان 1385

من و تو

2006-11-30T04:11:00.000+03:30

وقتی به تو فکر می‌کنم

برای گلاره

وقتی به تو فکر می‌کنم

سنگ‌های آسمانی

بر سرم پنبه نمی‌شوند

هیچ آب راکدی به‌حرکت نمی‌افتد

هیچ موجی عقب‌نشینی نمی‌کند

و هیچ چیز آرام نمی‌شود

که پیش تو باشم

که زندگی را نفس بکشم

نمی‌دانم چه دارد می‌شود

فقط حیرت می‌کنم

چطور هنوز به‌پیش می‌روم

چطور هنوز زنده‌ام

8 آذر 1385

***

ما عکسِ دونفره نداریم.

برای همین بهش گفتم هرکی زودتر مُرد اون‌یکی بیاد کنار جسد بخوابه یک عکسی بگیره تا بالاخره ماهم یک عکس دونفره داشته‌باشیم.

خوب البته این امکان هم همیشه وجود داره که یک‌کدوممون تو تنها عکسِ دونفرمون پلک زده‌باشیم.

راستی اگه این موضوع تو رو خیلی ناراحت می‌کنه بهتره که توهم پلکی بزنی.

9 آذر 1385

باد پاییز

2006-11-26T23:32:00.000+03:30

باد پاییز
تورا باز برشانه‌های من ریخت
نه یخ‌زده‌ای
نه ذوب شده‌ای
تو از پیش ما رفته‌ای
تو مرده‌ای

آذر 1385

پرنده شدن

2006-11-19T00:20:00.000+03:30

برای گلاره

جَستی زده‌ام به روی غم‌هایت

همچون جنگجویی

که بین انفجار و تو

خودش را پرت می‌کند

بر بسترِ جنون

و خاک در دهانش

بوی تو را می‌گیرد

و گریه خنده می‌شود

و قلبش بجای ابرِ چشم‌هایش

می‌بارد

می‌بارد به دستانه تو

به شانه‌هایت

به پشتت

مرا باز از زمین بلند کرده‌ای

16 آبان 1385

از شرمِ این صدچهره‌ها*

2006-11-16T00:46:00.000+03:30

بابک بیات عزیز!

چقدر بد است وقتی حالِ تو به‌روزی می‌رسد که شهردار تهران به بالینت می‌آید و از بودجه‌ی فرهنگی شهرداری ریالی برای تو خرج نمی‌کند. و کار را تمام نمی‌کند.

مثلاً نمی‌آید چند کارِ آینده‌ی تو را پیش خرید کند یا چند کارِ دیروزهای تو را حق انتشارش را بخرد. برای این‌که حداقل کاری کرده‌باشد برای همه سال‌های نکرده‌اش.

چقدر بد است وقتی می‌دانی آن‌ها که در برابر دوربین‌ها لبخند می‌زنند و رای می‌خواهند، همگی مثله هم‌اند. و صدا و سیما همه این سال‌ها زالوی هنرمندان تقدیر نشده بوده.

و چقدر وعده‌ها می‌توانند پوچ و احمقانه باشند وقتی تو در بستری بیهوش افتاده‌ای بیایند و بگویند برای کمک به تو قرار است کنسرت بدهند.

چقدر بد است نه شهرداری، نه صدا و سیما و نه هیچ سازمان و ارگانِ دیگری در این حال-و- احوال تو آن‌قدر به ما اطمینان ندارند که اول تو را کمک کنند و بعد بیایند سراغِ ما.

بابک بیات عزیز!

این نامه تمام نمی‌شود. هرچند تو تمامش کرده‌ای با بی‌انتظاریت.

آرش

25 آبان 1385

^* اردلان‌سرفراز

دستان حرف

2006-11-05T05:34:00.000+03:30

اگر من به‌خواهم خودکشی کنم
باید از شما اجازه بگیرم؟
باید منتظر بمانم؟
نمازم را سرِ وقت به‌خوانم؟
و در مهتابی‌ی مهتاب خوابم نبرد
چرا که روزی تو را دوست می‌داشته‌ام
ای شاخه‌ی جنون!
و حالا زجر می‌کشم
و نباید زجر بکشم
نباید روبرویت به‌خوابم
تا ناله‌های روحم را بیرونِ تنم ببینی

می‌دانم
سیاهی‌ی شبِ کلامم به جنونم می‌کشد.
و تصویرِ تورا محو می‌کند
جستجوی من
که به تاریکی رسیده‌است
و به خیال‌هایی با صورت‌های خوش
با جای خالی‌ی کسی که هیچوقت نبوده‌است
چیزی شبیهه ویرانه‌های خیال
که با کاغذهای رنگینِ دیوانه‌ای تزیین شده‌است.
و مانده‌ام با انبوهی از کلمات
که خودم را اگر در آن‌ها پیداکنم
دیگر منتظرِ اجازه‌ی شما نمی‌مانم.

اطاعتِ من
بیچارگی‌ام نیست
و بیچارگی‌ام خوشبختی‌ی من

حالا
تو که مرا می‌شناسی
به‌من بگو
آیا حق با من نیست وقتی می‌گویی: «تو خوبی. دوستت‌دارم.»
آرزو کنم
ای‌کاش می‌توانستم
شکنجه‌گر همیشگی‌ی روح و جسمِ تو باشم!

و این حرف را هزاران و هزاران بار به‌تو نزنم
آنقدر که فکرکنم
در گذشته‌ی دورِ توهمِ زندگی‌ی آینده‌ی خویش
سال‌هاست خودم را به‌جای رهاکردن
قطعه‌قطعه کرده‌ام و انداخته‌ام جلوی سگ‌ها.
سگ‌های مهربان
که وقتی پارس می‌کردند
فکرمی‌کردم مرا شناخته‌اند.
و انگار هنوز نمی‌دانم
سگی و پارسی درکار نیست
که این طنابِ سستِ حماقتِ اعتقادیست
که به دوست‌داشتن داشته‌ام
و بر پای خود گره زده‌ام
تا همه این سال‌ها را به‌زجرِ خونالودِ خود
افتخارکنم.

و بگویم:
« هنوز در سنگرم هستم.
در باغم هستم.
جای شما خالی.
نگران من نباشید.»

17 آبان 1385

لبانم را تر می‌کنم

2006-11-04T00:38:00.000+03:30

لبانم را تر می‌کنم
به انتظارِ بوسه‌ای که روزی فرا می‌رسد.
مراقب قلبم هستم که این روزها را تاب بیاورد.
صبر می‌کنم.
کار می‌کنم.
و چشم انتظار به منظری که تو هستی
قدم برمی‌دارم.

هرچند خیلی وقت است
برای همیشه رفته‌ای.

12 آبان 1385

دو روزی بود

2006-10-28T00:39:00.000+03:30

دو روزی بود که به دار فکر می‌کردم. طنابی تهیه کرده‌بودم و چند بار خودمو از سقف اتاقم آویزون کردم. اما همه‌ی این کارها بیشتر جنبه‌ی نمایشی داشت. جنونی گذرا بود که نمی‌تونستم امتحانش نکنم. هرچند نصفه نیمه امتحانش کردم.

هر روز وقتی از سرِ کار برمی‌گردم به قهوه‌خونه‌ای تو خیابون کانال می‌رم. چایی می‌خوردم و قلیانی می‌کشم. بعد گشتی در تنها کتاب‌فروشی درستو حسابی‌ی اون اطراف می‌زنم. معمولا ته جیبم چیزی نیست تا خریدی بکنم. بعد سلانه‌سلانه به طرف خونه حرکت می‌کنم.

به خونه که می‌رسم اولین کار بعد از درآوردن لباس‌ها و شستنِ پاها خوردن غذاست. حالا یا جلوی تلویزیون یا پشتِ کامپیوتر. گاهی هم همگی دورهم غذا می‌خوریم که معمولا به شوخی و خنده می‌گذره.

اگه برم تو اتاقم اول کمی با کامپیوتر ور می‌رم و موسیقی گوش می‌دم. گاهی چند خطی هم می‌نویسم. حالا یا پشتِ کامپیوتر یا رو کاغذ.

قبل از خواب همیشه عادت دارم یه چیزی بخونم. به این یک مورد بدجوری معتادم.

17 مهر 1385

عصر

2006-10-20T23:01:00.000+03:30

عصر گرسنگی رو حس می‌کردم.

از خونه که زدم بیرون هنوز گیج بودم.

به سرِ خیابانِ اصلی که رسیدم احساس کردم وارد حجمی از صداهای گنگ شده‌ام.

گوشه‌ای ایستادم تا تاکسی بگیرم.

حرف‌هایی که برای خودم تکرار می‌کردم تا فراموششان نکنم، خیلی آزاردهنده شده بود.

چقدر تنها بودم.

دست بلندکردم و ماشینی نگه داشت. جلو نشستم. وقتی به میدان رسیدم، خوابم برده بود.

سرِ ساعت رسیده بودم.

اما تو برای آخرین بار نیامدی.

17 مهر 1385

بدونِ جرم

2006-10-11T01:37:00.000+03:30

نمی‌دونم چقدر طول کشید. به نظرِ من که زیاد طولانی نبود.

خیلی کوتاه و ساده برای شما تعریف می‌کنم. بعدش شما هر طوری که دلتون خواست کشش بدین و داستانش کنین یا رمان یا فیلم سینمایی.

صبح روز دوشنبه بود که با ماشینم به طرف خونه آرش می‌رفتم. وقتی می‌خواستم از خروجی بزرگ‌راه خارج شم نمی‌دونم مردیکه از کجا یهو وسطِ جاده سبز شد. زدم بهش. چند نفری که به ما نزدیک‌بودن کمک‌کردن تا گذاشتیمش رو صندلی‌عقب. خونه‌ی آرش سرِ راهِ بیمارستان بود. تو راه با موبایل خبرش کردم که هم به پولش احتیاج دارم هم به خودش.

آرش اومد سرِ راه. وقتی نشست جلو نگاهی به عقب انداخت. طرف حتا ناله هم نمی‌کرد.

وقتی رسیدم بیمارستان دست و پای طرف و گرفتیم و بردیمش تو.

مدیر بیمارستان پسر عموم بود. برای همین برای خوابوندنش تو دردسر نیفتادیم.

پرستاری که جیبِ یارو گشته بود دفترچه تلفنش و برام آورد که گفتم اگه می‌شه خودت زحمتش و بکش.

یه ساعت بعد وقتی خانوادش رسیدن طرف مُرده بود. وقتی خبردار شدن عزیزشون مُرده افتاده‌بودن به جونِ آرش که تازه از داروخونه برگشته بود.

می‌گن سرش خورده به لبه‌ی پله. دم‌دمای صبح تموم کرد.

خوب تو اون تصادف من مقصر شناخته نشدم.

اما تونستم تو ظرف بیست‌وچهار ساعت دو نفر و بکشم بدون اینکه جرمی مرتکب شده باشم.

13 مهر 1385

جریانِ عاشقی

2006-10-04T23:24:00.000+03:30

کاریکاتور از سایت گل آقا
http://www.golagha.ir/

دلم از رفتنت گرفت.

دلم نمی‌خواست خبرِ رفتنت و یه جورِ دیگه اینجا تکرار کنم.

برای همین به یادت یه شوخی‌ی کوچولو کردم.

می‌دونم از شوخیم ناراحت نمی‌شی. اما باز گفتم که قبلش خبرت کنم.

دلم از رفتنت گرفت.

چی بگم جز

چرا تو؟!

جریانِ عاشقی

برای عمران صلاحی

هرچی سعی‌کردم بشناسمش نشد. نه واقعاً نمی‌شد شناختش. باید می‌مُرد تا بتونم بشناسمش. مُرد و من عاشقش شدم.
تو مراسمِ خاکسپاریش شرکت کردم. وقتی داشتن جسدشو می‌بردن هر جوری بود منم رفتم دستمو دراز کردم و یه گوشه‌ی تابوت و گرفتم.
با چه دردسری تونستم سرِخاک پوسترشو تو هوا بقاپم.
وقتی خاکش کردن، همه دورِ قبرش حلقه زدنو نشستن. چند نفر هم از یه جایی بالارفتنو شروع کردن به سخنرانی.
من که بینِ جمعیت نشسته بودم بلندشدم فیلم‌برداری کنم. پشتِ‌سریام وقتی دیدن فریادشون به جای نمی‌رسه، شروع‌کردن به فحش دادن.

فردا صبحش هم رفتم میدون انقلاب و چندتا از کتاباشو خریدم.
حالام هرجا که می‌رم سعی می‌کنم از همون چندتا کتابی که نصفه‌نیمه خوندم حرف بزنم.
شبش تو وب‌لاگم چند خطی در موردش نوشتم که بتونم به چندجا لینکش بدم.
نمی‌دونید عجیب هم گرفتار شده‌ام، هم عاشق!

آرش
13 مهر 1385

مرگ

2006-09-27T11:44:00.000+03:30

یک

زن مُرد. همه دورش جمع نشسته بودن.

بعد یکی‌یکی از اتاق بیرون رفتن.

کسی پیشِ من نبود. به دستام نگاه کردم. خیلی معمولی بودن.

بلندشدم چراغ و خاموش کردم و کنارِ زن خوابیدم.

دو

مرد مُرد. همه دورش جمع نشسته بودن.

بعد یکی‌یکی از اتاق بیرون رفتن.

کسی پیشِ من نبود. به دستاش دست کشیدم. سرد بود.

بلندشدم چراغ و خاموش کردم و دوباره بالای سرش نشستم.

سه

چقدر سبزه و گل!

به هر طرف که نگاه می‌کنیم منظره‌ای تازه می‌بینیم.

دلِ‌مان نمی‌خواهد که برگردیم.

کمی دورتر از ما پدرام و پریسا دارند توپ‌بازی می‌کنند.

ما هم داریم وسایل را می‌چینیم و گاهی بهم نگاه می‌کنیم و می‌خندیم.

فکر نمی‌کنم امروز حوصله‌مان سر برود.

5 مهر 1385

در این جهنمی که هستم-قلم

2006-09-10T23:14:00.000+03:30

در این جهنمی که هستم

من امید بهشت ندارم

نه دلخوشم به کوچ

نه به خوابی که احساس کنم

از آن آرامشی برآید

در این جهنمی که هستم

نگرانم

که تو با منی یا نه؟

5 اسفند 1384

قلم

می‌گفت: «قلم که به دست می‌گیرم انگار یکباره تمامِ خونم به قلم سرازیر می‌شود. قلم خون می‌خواهد. اما این روزها من دل گرفته و خستم. دستم به قلم نمی‌رود.»

چند سالی می‌شد که ندیده بودمش. دورادور خبردار بودم که خیلی وقت است قلم به دست نمی‌گیرد.

چند روز پیش بدون اینکه خبرش کنم سری به خانه‌اش زدم.

گفتم: «‌می‌بینم خونِ زیادی پشتِ قلمت جمع شده. چرا بیرون نمی‌ریزد؟»

گفت: «این روزها من دل گرفته و خستم. دستم به قلم نمی‌رود.»

2 اسفند 1384

جنایتکارِ قلبِ من

2006-08-28T16:57:00.000+03:30

باورکنین خیلی خجالت می‌کشم در موردش حرف بزنم. اما چه‌ می‌شه کرد؟ حرف‌هایی هست تو سینم که بدجوری سنگینی می‌کنه. باید بریزمشون بیرون بلکه کمی آروم شم.
امیدوارم وقتی که حرفامو شنیدین بهم نخندین. یا فکرِ ناجوری در موردم نکنین. خوب چه می‌شه کرد؟ اتفاقی‌ی که افتاده دیگه.
جنایتکارِ قلبِ من یه آدمی‌ی که خیلی زندگی‌ی ساده‌ای داره. نه خیلی پولداره، نه خیلی بی‌پول. می‌شه گفت زندگی‌ی متوسطی داره. کاراش پیچیدگی‌ی خاصی هم نداره. می‌شه گفت از رفتارش تقریباً همه چی رو می‌شه حدس زد. با پنبه سر نمی‌بره.
کلاً آدمِ کم‌حوصله و تنبلی‌ی. مثلاً وقتی با کسی دعواش می‌شه از کلمات استفاده نمی‌کنه. ترجیح می‌ده با یه کاردِ بلند و تیز بزنه تو شکمِ طرف. گفتم که زیاد حوصله نداره. البته گاهی هم بعد از اینکه شکمِ طرف و سفره کرد پشیمون می‌شه. خوب اگه طرف جونِ سالم به در برده باشه، اون نمی‌تونه ازش معذرت‌خواهی کنه. احساس می‌کنه طرف پُررو می‌شه. اگرم مرده باشه، سعی می‌کنه بهش فکر نکنه تا بعد از یک درگیری‌ی حسابی بتونه احساس آرامش بکنه.
همونقدر که روحش گرفتارِ توهمات گوناگونه جسمش هم گرفتارِ انواع و اقسامِ بیماری‌هاست.
زخم‌معده همیشه اذیتش می‌کنه. ناخنِ انگشت کوچیکه‌ی پاش همیشه می‌ره تو گوشتش. روده‌هاش کارشون و درست و حسابی انجام نمی‌دن. نمره‌ی چشمشم که بالاست و باید عمل بشه.
راستی زیاد هم خوشگل نیست. یعنی جذابیتِ آنچنانی‌ای نداره. نه تو صورت، نه تو هیکل.
مثله آب خوردن دروغ می‌گه. و بعد به راحتی همه‌ی حرف‌هاشو انکار می‌کنه. البته گاهی اوقات می‌گه که یادش نمی‌یاد همچی حرفی زده باشه. با همه‌ی این حرف‌ها باید بدونین که وجدانِ آسوده‌ای داره.
اما در مورد دوستاش. هر بلایی هم که سرشون بیاره این انتظار رو داره که یا بپذیرن که تقصیرِ خودشونه یا اصلاً از گذشته‌ حرف نزنن. چون واقعاً دیگه دلش نمی‌خواد به اون روزا فکر کنه.
خوب جنایتکارِ قلبِ من موجودِ مهربونی نیست. منم دیگه باهاش نه دوستم و نه هیچ رابطه‌ی دیگه‌ای دارم. اما حالا که خیلی از این ماجراها دورم هی با خودم فکر می‌کنم که من چطور ده‌سالِ تموم عاشقش بودم.

چقدر دور ایستاده‌ای

2006-08-20T22:33:00.000+03:30

چقدر دور ایستاده‌ای

با چهره‌ی تاریکی

از درون و بیرون

چقدر خوابآلوده‌ای

پریشان و مضطرب

چقدر دروغگویی تو

خیانتکار و امیدوار

چقدر دور شده‌ام از خودم

از تو

و هر آن چیز که دوستش می‌داشته‌ام

29 مرداد 1385

جسدات را

2006-08-12T20:55:00.000+03:30

جسدت را

بادهای خیال‌انگیز

از روح‌ات جدا کرد

موهایت به سنگ‌ها و هوا

گره خورد

و سری که بر آن دست می‌کشیدی

دیگر رویایی در سر ندارد

اکنون همه چیزات خاک شده است

اما نمی‌دانم چرا هنوز

مچِ دستانم را گرفته‌ای

و مرا اکنون

در برابر خاطراتِ عتیقِ قلبم می‌لرزانی

اگر راست می‌گویی که هستی

بیا و تنهایی‌ام را قسمت‌کن

21 مرداد 1385

چند روز از روزهای آقای کلک در مرداد ماه

2006-07-31T02:53:00.000+03:30

روزِ اول

برهنم کردی. باگریه‌هات برهنم کردی.
اومدم دنبالت. از پیچ خیابون گذشته بودی. می‌دونستم وقتی که از پیچ رد شی دیگه نمی‌شه پیدات کرد.
می‌دونستم نباید بیام دنبالت. خودت خوب می‌دونی چقدر تنها شده‌ام.
وقتی پیشم اومدی میدونستم روزای سختی رو با خودت برام آوردی. چقدرش رو به من دادی؟
نباید گریه می‌کردی. برای اولین بار بود که لبخندت و دوست نداشتم؛ گریه تو دوست نداشتم. دلم می‌خواست هیچ کاری نکنی؛ هیچی نگی. فقط دلم می‌خواست پیشِ هم باشیم. همین.
احساس می‌کنم ریم گُر گرفته. دودِ سیگار و حس نمی‌کنم.
نمی‌دونم چرا یاد مرتضا افتادم. مرتضا وقتی داشت موتور سیکلتش و با بنزین تمیز می‌کرد آتیش گرفت. اما نمرد.
از وقتی که آتیش گرفت تا وقتی که خودکشی کرد نامزدش نتونست بره ملاقاتش.
فردا می‌رم سفر. یعنی یادداشتِ منو می‌خونی؟ فردا می‌رم سفر عزیزم.

روزِ دوم

این که چقدر مونده تا موقعش برسه دیگه حسابی کلافم می‌کنه. واسه همینه که دیگه بهش فکر نمی‌کنم. اصلا ولش کردم به امون خدا. دیگه لازم نیست که بهش فکر کنم.
دیروز که تو ماشین نشسته بودم که یکهو صدای زنگ گوشیم دراومد. دیدم یه پیغامی برام اومده. وقتی بازش کردم دیدم برعکس همیشه برام چند خطی نوشته.
مثله همیشه وقتی موضوع خودش مطرح باشه همه باید و نبایدها رو می‌زاره کنار. این بار هم همین کار رو کرده بود. اونم بعد از دعوایی که باهم کرده بودیم. واقعا حالم و بهم زد. یک کمی عصبی شدم. برای چی باید خودم و ناراحت می‌کردم؟ بدور از هر حالت عصبی‌ای براش تو چند خط مشکل و نوشتم و فرستادم. می‌دونستم این روزا حرفاش یه ریالم ارزش نداره. ازش دلخور نیستم. دیگه فکر می‌کنم خوب میشناسمش. اگه برای دیگرون کمی ارزش قائل بود فکر می‌کنم کمتر سختی می‌کشید. راستش تو دلم دعا کردم که دیگه چیزی نفرسته. تازه روبراه شدم. اگه بهم بریزم اون که دستم و نمی‌گیره.
خونه که رسیدم. سریع رفتم تو اتاقم. باز من بودم و کتابامو سازم. اونقدر موندنی نیستم. پس باید خودم و برای رفتن آماده کنم. برای همین هم بود اون شب مثله شب‌های پیش تا دیروقت بیدار موندم.

روزِ سوم

از همه چی گذشته‌ام. کمی آرامش پیدا کرده‌ام. راضی‌ام. بالاخره به خودم برگشتم. رسیدم جایی که چند سال پیش رسیده بودم. در هر حال خوشحالم که افسرده نیستم.
دیروز کمی بین خونه و پارک قدم زدم. همش تو فکر بودم. خیلی وقته که زندگیم خیلی آروم و یک نواخت شده سریع و تکراری.
حالا که دیگه چیزایی که بهشون دل‌بستگی دارم رو می‌تونم با خودم ببرم خیلی احساس سبکی می‌کنم. من دارم آماده می‌شم. حتما کاری رو که می‌خوام انجامش می‌دم. قبلا هم از این کارا کردم. چون دلم می‌خواد زیاد نگران نیستم.
چیزِ زیادی ندارم که با خودم ببرم. فقط خودم هستم. این یعنی آرامش.
من به سرزمین جنون برمی‌گردم. جایی که چند سال پیش احمقانه ترکش کردم. جایی که اگه حتا تو هم بودی سرانجام باید به همون جا می‌رفتیم.
خسته نیستم. نمی‌تونم خسته باشم. دارم نگاه می‌کنم و خوشحالم که اشک از چشمام پایین نمی‌ریزه.
باید برگردم به سرزمین خودم. تنها جایی که توش می‌تونم زندگی کنم. دیگه مهم نیست که چی فکر می‌کنی. حرف‌هایی داشتم. دیگه امکان نداره پیدام کنی. دیگه آرومم.

روزِ چهارم

شبا دیر می‌خوابم. صبح‌ها زود می‌رم سرِ کار. زود که چه عرض کنم. باید هشت‌و سی‌دقیقه سرِ کار باشم اما هشت‌و سی‌دقیقه از خواب می‌پرم. تازه دو تا ساعت کوک کردم گذاشتم بالای سرم. باید رفت سرِ کار. کاریشم نمی‌شه کرد. تقریبا تو هفته این اتفاق دو سه باری می‌افته. هنوز که اخراج نشدم.
دیروز سه تا فیلم نگاه کردم. آخرین سی‌دی دوی صبح تموم شد. کلی سی‌دی‌ی فیلم گرفتم که باید حتما نگاشون کنم. تازه وقتی فیلم تموم شد شروع کردم به ساز زدن. بعدش هم کمی رمانِ آزاده خانم رو خوندم. کارِ رضا براهنی رو می‌گم. وقتی چشمم به ساعت افتاد چهار صبح شده بود. نمی‌شد کار رو دودره کرد. آخه می‌خوام چند روزی برم مسافرت. نرم سرِ کار مرخصی گرفتن سخت می‌شه.
تو جایی که کار می‌کنم برای اولین بار یه دختری پیدا شد. که بهم پیشنهاد دوستی داد. دختر خوشگل و خوش‌سرزبونی بود. اما من اصلا دلم نمی‌خواست که با دختری دوست بشم. این بود که خودم و حسابی گرفتم. واقعا حالم از رفتارِ خودم بهم می‌خورد. اما مجبور بودم اصلا دلم نمی‌خواست باهاش دوست بشم.
چند روز پیش با مدیرعامل شرکت بحثش شد و از شرکت رفت. راستش از این‌که دیگه مجبور نیستم هر روز فیلم بازی کنم خیلی خوشحالم. خوشحالیم فقط برای همینه. البته دیروز اومد شرکت و تسویه حساب کرد و گفت کار پیدا کرده. خیلی شیطون بود. اما اگه می‌دونست تو دله من چه خبره اصلا به خودش زحمت نمی‌داد که نگاهی هم بهم بندازه. شایدم اگه راه‌ِشو بلد بود می‌تونست کمی خوش بگدرونه.
دو هفته‌ای میشه که دلم لک زده برای این‌که چند خط شعر بنویسم یا یه داستان کوتاه. خودکار تو دستمه اما لامصب ازش چیزی نمی‌ریزه. هرچی‌ام که تو این مدت نوشتم سپردمش به شهرداری. چه می‌شه کرد « چنگی به دل نمی‌زند هر شب سرود ما». یه کمی تغییرش دادم. واسه خاطره دلم بود دیگه. خبط که نکردم؟ فقط یه کم پیاز داغش و زیاد کردم. حال می‌ده.

روزِ پنجم

تاحالا چیزی خوردی که مست کنی؟ یه چیزی که توش حسابی الکل باشه. اونقدر خورده باشی که رو پات بند نشی. اما حالت بهم نخوره. تگری خیلی بده. تا تموم دل‌و رودت بیرون نیاد ول‌کن نیست.
نمی‌دونم برات چی می‌خواستم بگم که این حرفا رو زدم. اما حالا گوش کن چی می‌گم. اگه امشب اومدی و دیدی نیستم ناراحت نشو. امشب خونه نمی‌یام. فرداشبم همینطور. اصلا تا آخرِ هفته پیدام نمی‌شه. نگرانم که نمی‌شی؟ راستش شک دارم که نامه‌مو بخونی. خوب کار از محکم کاری عیب نمی‌کنه. نیستم. اگه دلت برام تنگ شد دنبالم گشتن کاره احمقانه‌ای‌ی. برای این‌که نیستم. می‌دونم مشکلی برات پیش نمی‌یاد. منظورم اینِ که به این موضوع ایمان دارم. برای همین خیالم از طرفِ تو راحتِ. اما راستش رو بخوای برای خودم اینطور فکر نمی‌کنم. برای خودم فقط تکرار می‌کنم به درک.

درک کجاست؟
این‌جا کجاست؟
قصه‌ی وامونده کجاست؟
صبح اگه از خواب به پری
خونه‌ی جامونده کجاست؟
دس که به دیوار بکشی
رنگِ دیوار نبینی
دس به پاهات بکشی
درِ اتاق و کج ببینی
راه بری تلوتلو
از خوابت بیفتی جلو
بیفتی تو یه چاه سیاه
از ته چاه قل بخوری رو صخره‌ها

ببین
تو اگه از خواب نپری
دیونه می‌شی روی زمین

تو رختِ خوابم دیونه
دمرو بیدار می‌مونه
چیزی نداره که بگه
چیزی نگو که داغونه
وای چیزی ندارم که بگم
به تو نگم کی بدونه

دویدم و دویدم
پشتِ سرم رسیدم
یه شهرِ پُر ستاره
که توش خونه نداره
کشیدم و کشیدم
رسوندم و رسوندم
یه کهکشون برفی
تو آسمون نفتی

تکه‌ پاره‌ها

2006-07-25T00:33:00.000+03:30

نگاهش قربانی تنش بود

و هراس‌اش صخره‌ای که پیشاپیش

باید بر دوش می‌کشید.

زمان در رگانِ تنگ می‌رفت

و انتظار به پایان نمی‌رسید.

***

هیچ حرفی ندارم بزنم. می‌دانم فقط باید کمی دیگر انتظار بکشم تا بفهمم باید حرفِ دلم را برایت بزنم یا نه.

وقتی از عمق چشمانی به سطح می‌آیی از جسم فاصله می‌گیری و وقتی دیگر بار نام خود را بیرون از اعماق صدا می‌کنی می‌فهمی کمی بیشتر طول می‌کشد تا با خود آشنا شوی.

دیگر آرزوی تو را ندارم و دیگر کاش کمی فاصله بود تا پیش تو می‌آمدم.

سال‌ها پیشِ تو بودم. اما حالا به خانه‌ آمده‌ام تا برای همیشه بروم.

***

در قلبِ من چه می‌گذرد؟

نه نشانی از فریادهای خویش می‌یابم

نه مسیری که مرا روزی به‌سوی تو رهنمون ‌کرد.

همه جا خالی و پاک شده است

و صدای مگس‌ها

بیش از پیش به گوش می‌رسد.

1 مرداد 1385

***

در شهری که جنگ است

صدای خش‌خشِ پا و صدای شلیک توپ

باهم به گوش می‌رسد.

و وقتی همه جا ساکت می‌شود

ناله‌ها از هر کجا سرازیر می‌شوند.

اما در انتها آنچه به دیدگان ما و

جنگ‌دیده‌گانِ خسته می‌رسد

تالارِ جواهراتِ بود و نبود است

که بینِ جنگ‌آوران تقسیم می‌شود.

1 مرداد 1385

نازنینم

2006-07-14T16:05:00.000+03:30

تارا نازنینم

غباری که پشتِ سرات جا گذاشتی

از خشم ویرانم می‌کند

تو را نمی‌بینم که در غبارِ آلوده به خشم برقصی

نازنینم

ای آوازه‌خوانِ دنیای دیوانگان خوش‌رنگ

زهرِ مرگ را آن‌که به دهانِ تو ریخت

آمد و جسدات را بر پشتمان گذاشت و

دوباره نظاره‌گر شد.

23 اردیبهشت 1383

اگر

2006-07-10T23:18:00.000+03:30

اگر روزی خواستی خودکشی بکنی

اول سراغِ من بیا!

دستم به اسلحه نمی‌رود.

19 تیر 1385

سرخ، زرد، ارغوانی

2006-07-01T06:03:00.000+03:30

سرخ، زرد، ارغوانی

از عشق که تهی شدی رنگ‌ها برایت معنایی ندارند

سرخ، زرد، ارغوانی

بی‌امید که می‌روی رنگ‌ها نگاهت را در بر نمی‌گیرند

سرخ، زرد، ارغوانی

چه خالی شده‌ای با همه سخت‌کوشی‌هایت

با همه راه رفتن‌هایت

سرخ، زرد، ارغوانی

کوچک‌اند

اما حیف ازرش‌شان را در نمی‌یابند

سرخ، زرد، ارغوانی

جای خالی‌ی‌ تو با هیچ چیز پر نمی‌شود

سرخ، زرد، ارغوانی

25 اردیبهشت 1385

تا حالا شاعری را کشته‌ای؟

2006-06-18T23:36:00.000+03:30

تا حالا شاعری را کشته‌ای؟

تا حالا دلت خواسته است جنایتی مرتکب شوی؟

شده است شاعری تو را به سرزمینِ شعرش دعوتِ ویژه‌ای بکند؟

سرزمینِ شعرش را دیده‌ای؟

دلت خواسته است قتلی مرتکب شوی؟

دلت خواسته است غارتی بکنی؟

دلت خواسته است مسخره‌اش بکنی؟

تو چرا همیشه انقدر مؤدبی عزیزِ من؟

گلوی بریده‌ای را دیده‌ای شادی کند؟

جنازه‌های سوخته‌ای را دیده‌ای شوخی کنند یا حتا گریه؟

شاعرِ تو

شاعرِ آواره‌ی تو

شده مغذش را کفِ دست‌های تو بگذارد تا خوشحال شوی؟

دلم برای عاشق گدا پیشه می‌سوزد.

برای محرومیتی

که از درون می‌بردش به سوی تو

و تو برایش سال‌ها لبخند خواهی زد

برای نیازش که میان دندان‌هایش لق می‌زند

تا حالا شده دست دراز کنی به جیبش

و برعکسِ همه پول بیرون بکشی؟

تا حالا شده مثله همیشه برایش نباشی؟

می‌دانم

محرومیت گلوله

یک روز صبح به دستانه تو

تمام می‌شود

آن هم به اشاره‌ای که سال‌ها پیش

شاعر از تو دیده است.

28 خرداد 1385

برای عزیزم

2006-06-16T01:15:00.000+03:30

چه سلطه‌ای دارد.

سکوتِ لبانِ تو را نمی‌گویم.

خفقان

خفقانِ وحشتناکی‌ست عزیزِ من.

می‌دانی؟

بسترِ ما لانه‌ی جاسوسان شده است.

ترس بوییدن و دیدن و لمس کردن

ترس شوخی کردن و دل به دریا زدن

انتظاری این چنینی هر شبش شهادتی‌ست

شهادتی که عمر را بیهوده مصرف می‌کند

و اندیشه‌ را قتل و عام

دلم گرفت.

همچون تماشاگری که خاطراتش را

همراه دسته گلی به روی تابوت پرتاب می‌کند.

به تماشای روزی نشسته‌ام

که از بیرون، اتاقم را تماشا کنم.

راستی یادم رفته است عزیرِ من

به من بگو لبانت چه مزه‌ای دارد.

دور مانده

2006-06-08T04:56:00.000+03:30

دور مانده

از تو، از من، از ما

زیبا، زیبا، زیباتر

هربار که پلک می‌زنیم

به کفه دریا موج می‌زند

بیا دست‌های هم را بغل کنیم

پیش از آن‌که موج به ساحل برسد

و آسیابه عشق را بچرخاند بر تنمان

دور مانده

از تو، از من، از ما

زیبا، زیبا، زیباتر

حرفه دلی در روزِ تولد

2006-06-04T01:20:00.000+03:30

هربار که تولدت می‌شه، انتظارها تو تغییر بده.
*

بچه که بودم دوچرخه‌ی قرمز رنگِ کوچیکی داشتم که همیشه خراب بود. و همیشه در حاله تعمیر کردنش بودم. اون‌قدر که چرخاش تو هوا بود، رو زمین نبود.
وقتی تو خیابونا و کوچه‌ها دوچرخه‌سواری می‌کردم همیشه آرزو داشتم یه تیکه اسفالته صاف پیداکنم تا روش دوچرخه‌سواری کنم. کفه همه خیابونا و کوچه‌های اطرافه ما لکه‌گیری شده بود. لکه‌گیری‌هایی که بیشتر به سرعت‌گیر می‌مونست.
چند بار از پدرم پول گرفتم تا دوچرخه‌مو ببرم دوچرخه‌سازی لنگی‌ی چرخاشو بگیرن. دوچرخه‌ساز هردفعه پوله کارشو می‌گرفت اما لنگی‌ی دوچرخه رو نه.
ترمزش لقمه‌ای بود. به‌خاطرِ لنگی‌ی چرخاش خیلی سریع لقمه ترمزا از بین می‌رفت. هیچ‌وقت ترمزِ درستو حسابی‌ای نداشت. برای همین همیشه سرعت دوچرخه رو به اندازه‌ی قدرتِ کفشم تنظیم می‌کردم.
زینِ چرمی‌ی بزرگی داشت که بغلش پاره شده بود و اون ابرِ زرد رنگِ چرک‌مردش همیشه پیدا بود. بعضی از جاهای بدنه‌اش رنگِ قرمزش ریخته شده بود. با این وجود یادم نمی‌یاد که کثیف گذاشته باشمش. همیشه برقش می‌نداختم.
تو تابستونا تنها تفریحه من بود. چله‌ی تابستون ساعت سه بعدازظهر می‌زدم باهاش بیرون. دوستای دوچرخه‌سوارم هیچ کدوم نمی‌اومدن باهام دوچرخه‌سواری. می‌گفتن خون‌دماغ می‌شیم. اما من نمی‌تونستم بهترین ساعت‌ها رو از دست بدم. فقط تو اون ساعتا بود که کوچه‌ها و خیابونا کمی خلوت بودن و آماده برای تازوندن.
ما خیابونه بهبودی می‌شستیم. پشت درمانگاه بهگر. اون‌جا خیلی شلوغ بود. یک بار موقع دوچرخه‌سواری یه ماشین بهم زد. اما هیچ طوریم نشد. پدر و مادرم خیلی می‌ترسیدن که تصادف کنم. من از اون تصادف تا حالا چیزی بهشون نگفتم.
یه روز مادرم برای همین ترسش اجازه داد که تو خونه دوچرخه‌سواری کنم. فکرش رو بکنین توی یه خونه‌ی هفتاد متری که هال و پذیرایش سرِ هم بود و دو تا قالی‌ی ماشینی داشت که هی سر می‌خوردن. من اون‌جا دوچرخه‌سواری می‌کردم. خیلی هم خوشم اومده بود. بهترین چیزش این بود که هیچ دست‌‌اندازی نداشت.

کم‌کم تابستونایی رسید که قدم بلندتر شده‌بود و دوچرخم کوچکتر. دوستام دوچرخه‌های جدید گرفته بودن و من کم‌کم احساس می‌کردم دیگه این دوچرخه‌ای که دارم بهم نمی‌یاد.
بلند شدنه قدم دوچرخه‌مو ازم گرفت. هیچ دوچرخه‌ی دیگه‌ای هم جاشو نگرفت. اون‌قدر موند یه‌گوشه‌ای از انباری تا این‌که فراموش کردم کجا و کی دورش انداختم یا بخشیدمش.
اون اولین و آخرین دوچرخه‌ی دورانه بچگیم بود.
امروز دلم برای اون روزا نه، اما برای دوچرخم تنگ شده.

من حرفه‌ای نیستم!

2006-05-28T00:51:00.000+03:30

برای عباس معروفی

وقتی بدونی جسدِ کی جلوته، دیگه پشت‌و روش برات چندان فرقی نداره. هر طرف که بندازیش باز هم صورتش پیشِ روته.

خوب البته اگه یه قاتلِ حرفه‌ای باشی پشت‌و روی یه جسد اهمیتی برات نداره. اما من که یه قاتلِ حرفه‌ای نیستم.

درسته که کارم‌و خیلی تروتمیز انجام دادم اما بازم فکر نمی‌کنم که یک قاتلِ حرفه‌ای به‌حساب بیام. اصلاً هم دلم نمی‌خواد که کسی این‌طور در موردم قضاوت کنه. مجبور شدم. فقط همین. حالام هرچی این جسدِ لعنتی رو پشت‌و رو می‌کنم، حالم بهتر نمی‌شه. کم‌کم بوش هم داره درمیاد. شانس آوردم که تو خونه یه یخچالِ‌ بزرگ دارم. باید هرچه زودتر خالیش کنم. اصلاً یادم رفته چی توش هست. اشتهام حسابی کور شده. مشکله اصلی من یخچال نیست. فعلاً مشکله اصلی یه اره‌ی خوبه.

یادم می‌یاد مادرم وقتی داشت مرغ پاک می‌کرد اگه چاقوش کند شده‌بود حسابی دادش در می‌اومد. شروع می‌کرد سرِ پدرم غرزدن که تو این چاقو و به همه چی زده‌ای‌‌و کندش کردی. حالا من با این چاقوی کند چطوری کار کنم؟ پدر هم انکارکنان چاقو رو از دستش می‌گرفت. اول امتحانش می‌کرد. بعد می‌بردش با سنگ شروع می‌کرد به تیز کردنش. آخر سرهم با افتخار چاقو رو می‌آورد و می‌گفت: «ببین! از اولش هم بهتر شده.». مادر چاقو رو می‌گرفت‌و امتحانش می‌کرد. وقتی می‌دید حسابی تیز شده می‌گفت: «اصلاً نباید این چاقو رو به چیزای دیگه بزنی.». پدر هم دوباره شروع می‌کرد به انکارکردن.

من نه اره‌ی دستی دارم نه برقی. با دندون هم که نمی‌شه این لعنتی رو تیکه‌تیکه کرد.

اولین کاری که باید بکنم این‌که جرأت کنم از خونه بزنم بیرون. می‌دونم وقتی داشتم کارم‌و می‌کردم صداش‌و هیچ‌کدوم از همسایه‌ها نشنیدن. امکان نداره شنیده باشن.

اگه یه حرفه‌ای بودم می‌تونستم خیلی راحت بدون این‌که تو چهره‌ام تغییری دیده بشه از خونه بزنم بیرون. راحت اره رو بخرم‌و بیام کارو تموم کنم. آه! باید کسیه‌نایلون هم بخرم. خوب شد یادم اومد. خدای من! فکر کنم باید هرچیزی که لازم دارم رو یادداشت کنم. این ماجرای لعنتی چیزهایی که تو مخم داشتم و حسابی بهم ریخته.

خوشبختانه تلفن تو این مدت زنگ نخورده. واقعاً حوصله شو ندارم. اصلاً چی باید بگم؟ وقتی حسابی کلافه می‌شم یک‌دفعه با خودم می‌گم کاش یه حرفه‌ای بودم.

نه حال دارم یخچال‌و خالی کنم، نه جرأت دارم برم اره و کیسه‌نایلون بخرم و نه هیچ کوفتِ دیگه‌ای. اگه این‌طوری پیش‌بره فکر کنم باید سنگ به شکمم ببندم‌و از بوی این لعنتی خفه‌شم.

تنها کاری که تونستم بکنم این بوده که هی برای خودم چایی دَم کنم‌و تا می‌تونم توش هِل بریزم. بلکه از دست این بوی لعنتی که تو دماغمه خلاص شم. آخه یه کم آرامش برای من لازمه. من که حرفه‌ای نیستم تا تو هر شرایطی که باشم کارم‌و بکنم. من یه آدم عادی‌ام، مثله همه. نفرت، کینه، جنون یا هر کوفتِ دیگه‌ای می‌تونه با آدم خیلی کارا بکنه. مهم این‌که وقتی تو باتلاق گیرکردی کاری کنی که بیشتر از این فرو نری. وقتی تونستی این کار رو بکنی یه‌کمی آروم می‌شی. اون‌وقته که می‌تونی فکری برای بیرون اومدن از اون تو بکنی.

احساس می‌کنم که کمی چشام ضغیف شده. تقریباً همه چیز و تار می‌بینم. فکر می‌کنم اگه هرچی رو که برمی‌دارم سرِ جاش نزارم حسابی بیفتم تو دردسر. باید سری هم به چشم‌پزشگ بزنم. احساس می‌کنم هرلحظه داره وضع چشام بدتر می‌شه. اما کی جرأت‌ِشو داره!

الان رفتم خودم‌و تو آیینه دیدم. چشام گود نرفته، رنگم نپریده اما موهای جلوی سرم یه‌کمی ریخته. ما تو خانواده‌مون ارثِ ریزشِ‌مو نداریم. اما جلوی موهای من یه‌کمی ریخته. نمی‌دونم قبلاً ریخته یا تو این مدت که حالم خوب نیست این‌طور شدم. خداکنه دندونام سالم باشن که از دندون‌پزشکی وحشت دارم. رفتم حموم صورتم‌و تیغی انداختم. عجیبه که با این حال‌و روزم، صورتم‌و نبریدم. وقتی از حموم دراومدم بیرون یک‌لحظه احساسِ شادابی کردم. انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده. هیچ جسدی در کار نبوده و قرار هم نیست از هیچ‌کجا بویی بلند شه.

هنوز کسی پی‌شو نگرفته. امروز می‌برمش تو باغِ ارثِ پدری تویه چاه می‌ریزمش‌و چاه‌و کورش می‌کنم. ملکِ پدری رو که نمی‌شه فروخت. پس وجدانِ آدم چی می‌شه؟ خدا بیامورزشون.

هیچ‌چیزی لذت‌بخش‌تر از خوابِ دمِ‌صبح نیست. هیچ‌چیزی هم بهتر از این نیست که بتونی صبح‌زود از خواب بلندشی.

6 خرداد 1385

مثله انسانی که نمی‌خواهد دیروز باشد

2006-05-24T01:11:00.000+03:30

در بطنِ مادر نیاز خویش را می‌جوید

آن‌که هرگز گریه‌ی مادر را تجربه نکرده است

چشمانِ حسرت آلودِ خدای خویش را

به روی شب می‌گشاید

تا خاطره‌ی آرزوهای مرده‌اش را

دیگر بار در خویش تجربه کند

هر روز امیدوارانه‌تر در برابر هر دیوار

مثله انسانی که نمی‌خواهد دیروز باشد

مثله انسانی که نیازمند آزادی‌ی خویش است

پیش از آن‌که جهل ستمگرانه

متکبرانه مخروبه‌های عدالت کپک‌زده‌اش را به گردن او بیاویزد

از انسانیتش حرف می‌زد

و من چقدر از او دور خواهم بود اگر صدایش را پاسخی نگویم

و چگونه این من می‌تواند روزی زیر یک سقف با او دنیا باشد

اگر امروز در ویرانه‌ای که هستیم حداقل شنونده‌ی انسانیتش نباشم.

و چقدر سرد هستم اگر سخن‌اش را پذیرا نباشم

و در جانم حفظ‌اش نکنم

چرا که دیر یا زود زمان بکارگیری‌اش فرا می‌رسد

شاید روزی برای من

شاید روزی برای آیندگان من

باید سخن‌اش را پذیرا باشم

نه چون جنایتکارترین جانیان جهان

که برای گفتن‌اش پیشاپیش کشتار می‌کنند.

19 اسفند 1384

جملات کوتاه - داستان خواب

2006-05-18T02:54:00.000+03:30

جملاتِ کوتاهی که نوشته شده از نظرِ من به هیچ وجه کاریکلماتور نیست. در روزهایی که گذشت در مبارزه‌ی نابرابری داشتم نفله می‌شدم. هر جمله پاسخِ یک ضربه است. یعنی مرحمی برای کوفتگی‌و زخم.

خوب مثله این‌که این‌بار هم شانس آوردم. خوشحالم.

* گفت مگر مرگ همین نبود: حضوری با نگاه خالی‌ی یک دوست.

* گاهی سال‌ها باید بگذرد تا معنای عاشقانه‌ی یک لبخند را دریابی. دریابی که چه‌قدر تنها هستی. شاید آن‌گاه بشود دل بکنی.

* در سینه‌ی یک شهر خوابیده. اما من و تو می‌دانیم او هرگز خوابش نمی‌برد.

* همه چیز را به عدالت با هم قسمت کردیم. چون همه چیز دروغ بود.

* ذراتِ هزارساله به صورتت شکلی دیگر بخشیده‌اند. لبخندِ تو همیشه آمیخته با بوسه‌است.

* وقتی پنهان از هم هستیم، خودمان هستیم.

* روزهای خوبِ گذشته‌مان هرگز روزهای آینده را کمک نکرد.

* هر دریچه‌ای که به رویمان باز می‌شود دریچه‌ای‌ست که باید در خفا از آن عبور کنیم.

* باهم شراب می‌خوردیم و در دلمان به دروغ‌هایمان می‌خندیدیم.

* هر رنگی در خویش رنگ‌های نهفته‌ای دارد. خوشا به‌حالِ دلی که در بی‌نهایتی رنگ‌ها حرفِ خویش را پیدا می‌کند.

* ما به هم مشکوک بودیم. مشکوک ماندیم. و مشکوک از هم جدا شدیم.

* در بستر دل‌تنگی صداها می‌پیچند.

* دل‌تنگی، آوازی بدونِ پرواز است.

*فکر کردی نباشی چه می‌شود. می‌میرم؟ نه. در رویایی دیگر خراب می‌شوم.

24 تا 27 اردیبهشت 1385

* خواب دیدم یه توپِ لاستیکی‌ی رنگ‌به‌رنگ اونقدر قل خورد تا رسید به من. روی چمن‌زاری دراز کشیده‌بودم. آرام و بی‌صدا خورد به سرم و بعد کمی عقب برگشت.

دست دراز کردم و کورمال کورمال توپ رو پیدا کردم. بعد به سمتِ خودم که تماشاگرِ خوابم بودم پرتش کردم.

اما جاخالی دادم و توپ از بغل‌ام گذشت.

وقتی دلم گرفته‌باشه چمن‌زار جای خیلی مناسبی‌ی برای درازکشیدن.

27 اردیبهشت 1385

من تو را فراموش نکرده‌ام

2006-05-11T00:19:00.000+03:30

من تو را فراموش نکرده‌ام
گم نشده‌ام
جایی نرفته‌ام
تنها نتوانسته‌ام چون تو
چیزی از خودم باقی گذارم
از این روست که مرا نمی‌بینی

پریشان حالِ قصه‌گو
دلش همیشه هوای آواز تو دارد
برای نشانه‌های تو - نشانه‌های نخستین که بودن را فریاد می‌کنند-
با همه سردی‌شان از پسِ سال‌ها
دلم مدام هوای بوسه دارد.

عنکبوت

2006-05-01T00:16:00.000+03:30

من یه عنکوبوتِ کوچولو و پشمالوی بی‌دست و پام. گرسنم. تارهایی که بافتم به‌جای غذا برام خاک گرفتن.

روز اول بهم گفتن تو یه عنکبوتی. اما من فکرمی‌کنم سرم کلاه گذاشتن.

من عنکبوت نیستم که اگر بودم الان گرسنه نبودم.

وقتی هم که می‌گم عنکبوت نیستم احساس می‌کنم هیچی نیستم.

تا حالا عنکبوتی رو دیدین که هی بره کنجِ‌دیوار تار به بافه اما آخرسر جز خودش هیچی تو تارش گیر نکنه؟

عنکبوتِ مرده‌ای آویزونِ تارش.

نه دلم می‌خواد اون عنکبوتِ مرده باشم نه اون نگاهِ متعجب خندان.

تاحالا یه عنکبوتِ گرسنه دیدین؟

من دارم کنج دیوار تار می‌بافتم.

نامه

2006-04-22T00:48:00.000+03:30

خواب که بیاید، از حصارِ مرد‌ه‌ها می‌گذرم. دلم می‌خواهد پیشِ تو باشم.

می‌دونی که هرشب خواب نمیاد. خواب برام یعنی روزهایی طولانی؛ روزهایی که گاهی حسرت لحظه‌ای از اون رو دارم.

امروز که خواب بلندشدم، ظهر شده‌بود. عصر تلفنی باهم صحبت کردیم. و می‌دونستم شب خوابم نمی‌برد.

یکروز کنجکاو شدم بدونم چه چیزی مرا به خواب‌هایم هدایت می‌کند.

برای همین کاغذ و قلمی بالای تختم گذاشتم. تا ظهر چند بار از خواب پریدم و هر بار یادداشتی ناتمام نوشتم. و تا زمانی که کاملاً بیدار نشدم یادداشت‌های قبلی رو نخوندم.

من هیچوقت شب خوابِ تو را ندیده‌ام.

راستش یادداشت برداری کارِ بیهوده‌ای بود. مثلاً نوشته بودم: ((به سمت در رفتم. نیمه‌باز بود. جرات نکردم بازش کنم. آن‌قدر صبرکردم تا از خواب پریدم.)) اما حالا که فکرش را می‌کنم یادم می‌آید وقتی به خواب برگشتم در باز بود و نمی‌ترسیدم.

امروز هم به‌جای صبحانه ناهار خوردم. بعد بلندشدم لباس‌هام رو پوشیدم و در خیابان‌های اطراف خانه چرخی زدم. باران می‌بارید. فکر نمی‌کنم برای من چیزی داشت. احساس نمی‌کنم.

شاید باران این‌جا برای روزهایی باشد که قرار است در خواب دیگران باشیم؛ بدون این واهمه که پیدایمان کنند.

تا به‌حال شده روز برایت به کندی بگذرد و شب که رسید حسرت کارهای نکرده‌ را بخوری؟ شده که یک روز بعد از یک دعوا وقتی گوشی‌ی تلفن رو سرِ جاش میزاری دلت بخواهد دوباره شماره بگیری و بگویی "دوستت دارم".

تا به‌حال چیزهایی که برایت گفتم رو لمس کردی؟ لمس کردن تجربه‌ی غریبی‌ی که به هیجانم می‌آره. و وقتی چیزی رو لمس‌ کردی، مثله خوابِ پشتِ‌پلک برایت حرفِ آشنایی می‌شه.

نمی‌دونم نامه‌‌ای که دارم برات می‌نویسم رو با چه چیز و کجا باید تمام کنم.

اگر برایت شبی رسید که خواب ازت رمیده بود لطف‌کن برایم نامه‌ای بنویس.

حرفی از زیر سایه

2006-04-11T22:02:00.000+03:30

زیرِ سایه‌ی سنگی پنهان شدم

-نه. بغل‌اش کرده بودم-

با این وجود خرده‌سنگ‌ها مرا با خود بردند

وقتی زیرِ بارش سنگ‌ها می‌مانی

چه پناهی بهتر از سایه‌ی سنگ بزرگ؟

وقتی خرده‌سنگ‌ها تو را با خود می‌برند

عمر انتظار در دلت چقدر طول می‌کشد؟

من نمی‌دانم

احساس نمی‌کنم آن روزها که از آسمان سنگ می‌بارید

من خورده سنگی بوده باشم آماده‌ی افتادن

یا خرده‌ی سنگی که با آن دیواره‌ی اجاقِ کوچکی را درست کنند

که به هنگام رفتن

حمام آب سرد بگیرم یا لگدهایی با تازیانه‌ی خاک‌و سنگ

اما این را می‌دانم

که من هنوز هوای اطرافم را

با آتشی که در خیالِ یک اجاق شعله‌ور است گرم می‌کنم

و همچنان بدنبال راهی هستم

تا در این نکبت خفه نشوم

بلکه فردا بتوانم پیش رو راهی دگر باز کنم

20 فروردین 1385

دیدار

2006-04-07T03:08:00.000+03:30

کلمات را روی دست‌هایم بگذار

بوسه‌ها را روی لبانم

آن‌قدر به من نزدیک باش

تا لخت‌ات کنم

دلم می‌خواهد سینه‌هایت ببویم

و لبخندات را ببینم

دلم می‌خواهد وقتی دست‌هایم را دورات حلقه می‌کنم

کلمات روی عریانی‌ات بریزد

آن‌چه به من می‌بخشی

لطف‌کن دیوانگی باشد

آسایشی در طوفان‌ها

بی‌پروایی

و جنون سبکبال بودن

وقتی خنده می‌شوی

دلم می‌خواهد لبانه تو باشم

وقتی در جنون تنهایی غوطه می‌خورم

دلم می‌خواهد لحظه‌ای یک اشتباه باشم

تا تصویرم را ایستاده نگه‌دارم

درازکش تماشا کنم

چه تمنایی دارد دل برای جنون

و چقدر جایی که هستم برای جنون آماده‌است

عزیزم

کلمات را روی دست‌هایم بگذار

بوسه‌ها را روی لبانم

11 فروردین 1385

سرزمینِ جنون

2006-03-27T01:13:00.000+03:30

برق ستاره می‌ریزد از چشم‌هایت

کهکشانِ ستاره‌ای من

ستاره‌ها چنان درهم پیچ خورده‌اند

که احساس می‌کنم

جایی که هستم

دیگر جای من نیست

ای پهنه‌ی جاودانه‌ی جادوی عشق

آن‌که می‌میرد

رویاهایش را به درونِ قبر نمی‌برد

رویاها بالا می‌مانند

تا رهگذری دیگر

آن‌ها را با خود ببرد

من آن‌چه در خویشتنم حل شده‌است را

هدیه برای تو می‌آوردم

هرچند

چشمانم هنوز منتظراند

تا نوری دیگر

از گردنه‌ی ستاره‌ها بگذرد

7 فروردین 1385

عید شما مبارک

2006-03-21T10:50:00.000+03:30

سلام

عید شما مبارک

...

باری

دل

در این برهوت

دیگرگونه چشم‌اندازی می‌طلبد.

(ا. بامداد)

نمی‌دونم چرا این روزها هی یاد صمدبهرنگی می‌افتم.

متولد سال 1355 هستم. صمدبهرنگی سی‌و هشت سال پیش (1347) در رودخانه‌ی ارس در ساحل روستای شام گوالیک غرق شد و جسدش پس از سه روز در 5 کیلومتری محل حادثه در ساحل و پاسگاه روستای کلاله پیدا شد.

با خودم فکر می‌کنم این روزها در روستاهای آذرشهر، ممقان، قدجهان، گوگان و آخیرجان* بعد از این همه سال بدون صمد چه می‌گذرد؟

گاهی اوقات صدای ناآشنایی را می‌شنوم و فکر می‌کنم باید صدای صمد باشد.

می‌دانم سال‌ها پیش دل‌شکسته از تهران رفت. آن‌هم با کتاب‌هایی که هدیه آورده بود.

سعی می‌کنم هر چه از او خوانده‌ام یا شنیده‌ام را پیش هم جمع کنم تا که شاید بتوانم به اتاقم دعوتش کنم.

احساس می‌کنم حرفی هست که باید بزند. اما نمی‌دانم چرا حرف نمی‌زند.

*روستاهایی که صمدبهرنگی در آن‌جا معلمی کرده‌است.

یک روز در سال

2006-03-11T00:44:00.000+03:30

به جهنم‌خانگی خوش‌آمدی.

این‌جا خانه‌ی توست

جایی که هر روز صبح

جسدت به تو "صبح‌بخیر" می‌گوید.

موهایت را من برایت شانه می‌زنم

تا بتوانم هنگامی که چشمانت در آینه تکرار می‌شود

از دور و نزدیک تنها تماشاگر عاشقِ این تکرار باشم.

گفتی برایم بمیر

مُردم

حالا لطفاً جسدم را به آغوش بکش

پیش از آن‌که از هم جداشوم.

به جهنم‌خانگی خوش‌آمدی

جایی که تو همیشه انتظارم را کشیده‌ای.

خوشحالم که حرف می‌زنی.

خوشحالم که مرده‌ام.

***

ماهی‌ی از آب گرفته شده

چه تقلایی می‌کند در دست

بی‌قرارِ رفت

بی‌تاب رهایی

عزیزم قلبِ تو

همان ماهی‌ست در دست من.

چرا نمی‌خواهی با من باشی؟

من دوستت دارم.

یادت می‌آید؟ این حرف‌هایت را یادت می‌آید؟

دیگر نه متعلق به دریام

نه متعلق به خودم.

پیش از آن‌که دوباره به دریا پرتابم کنی

تا تکه‌پاره شده در امواج به ساحل برگردم

فقط به من بگو

چقدر می‌توانی تحملم کنی؟

***

آواز؟

دیگر آواز نمی‌خوانم.

آواز دریا می‌خواند.

گریه؟

دیگر گریه نمی‌کنم.

گریه در دریا موج می‌زند.

خنده؟

من خندان مرده‌ام.

عزیزم به جهنم‌خانگی خوش‌آمدی.

صبح‌بخیر.

17 اسفند 1384

تغییر

2006-03-05T23:04:00.000+03:30

می‌گفت: «جنازه‌ی خورشید افتاده رو پنجره‌ی اتاقم. بیا این‌جا. می‌ترسم. این‌جا خیلی تاریکه.»

اما من خوابم می‌آمد. گوشی‌ی تلفن تو دستم مثله چاقوی خونی‌‌ی خوابم می‌مونست.

خواب‌آلود گفتم: «تو خُل شده‌ای. می‌خوام بخوابم. مواظبِ خودت باش. شب‌بخیر.»

یادم نمی‌یاد بعد از جمله‌ی آخرم حرفی زده ‌باشه وگرنه من گوشی رو سرِ جاش نمی‌گذاشتم.

اما چیزی که می‌خوام بگم اینه که دیگه خوابِ بریده شده‌ام تا صبح بریده موند.

دو هفته گذشت، تا امروز شد.

امروز من می‌خوام برای شما اعترافی بکنم.

من امروز خوابِ بریده شده‌ام را تمام کردم. یعنی تیکه‌ی دومی برای تیکه‌ی اولِ خوابِ بریده شده‌ام، درست کردم.

گذاشتمش سرِ جاش.

امروز به تنهایی خوابِ نیمه‌کاره‌ی دو هفته پیشم را تمام کردم.

بچه‌ها من دیگه اون آدم دو هفته پیش نیستم.

لطفاً به من مثله گذشته‌ها نگاه نکیند.

متشکرم

متوجه شدن

2006-02-24T16:32:00.000+03:30

روبروی دیوار نشسته‌ام. رگِ دستم را بریده‌ام.

امروز فهمیدم به این زودی‌ها نخواهم مُرد.

چقدر سخت است انتظار کشیدن، حتی وقتی که رگِ دستت را بریده باشی.

از ترس نیست که سرِ جایم میخکوب شده‌ام.

منتظرم.

امروز فهمیدم به این زودی‌ها نخواهم مُرد.

روزهاست که انتظار می‌کشم.

5 اسفند 1384

در این جهنمی که هستم

2006-02-22T01:39:00.000+03:30

در این جهنمی که هستم

من امید بهشت ندارم.

نه دلم خوش است به کوچ

نه به خوابی که احساس کنم

از آن آرامش برآید.

در این جهنمی که هستم

نگرانم

نگرانِ این‌که

تو با منی یا نه؟

***

می‌گفت: « قلم که به دست می‌گیرم یک‌باره تمام خونم به قلم سرازیر می‌شود.

قلم خون می‌خواهد

اما من دلم گرفته.

خیلی خسته‌ام. »

خیلی وقت است قلم به دست نمی‌گیرد.

رفتم پیش‌اش. سخت بیمار بود.

گفتم: خون در قلمم جمع شده. بیرون نمی‌ریزد.

گفت: « من خسته‌ام. من هنوز خسته‌ام. »

آرش

2 اسفند 1384

حرف

2006-02-19T16:05:00.001+03:30

آخرين روز اسفندماه هم گذشت.

من حالم خوب نيست.

چه ته؟

يک هفته‌ است که شب‌ها کابوس مي‌بينم. و روزها کسي نيست تا کابوسم و را برايش تعريف کنم.

به عيد چيزي نمونده. فقط بيست ‌و نه روزِ ديگه. همه سروشن حسابي شلوغه. از جمله خودم.

پي گير چندتا از کارام هستم که حسابي عقب افتاده بودن.

يکي از کارام حسابي به مشکل خورده. خستم و دل‌و دماغ هيچي رو ندارم. اما اين خستگي و بي‌حوصلگي باعث نشده هيچ‌کدوم از کارام بخوابه.

روزگارِ غريبي نيست. خيلي وقتِ که همينطوره. کسل کننده‌است، تحمل دل‌تنگي، تحمل سکوت‌هاي بي‌مورد.

نه اين روزها حالم خوش نيست.

حرف که زياد رو دلم بمونه، تبديل به سنگ مي‌شه. بعدا که مي‌خوام در موردشون صحبت کنم بايد با پتک سنگ و بشکونم تا بتونم از دل سنگ حرف‌هامو بکشم بيرون.

تو بگو براي چي بايد اين کارو بکنم. بکشمشون بيرون تا دوباره اون‌قدر يه گوشه‌‌ي دلم بمونن تا بازم سنگ شن.

حرف رو بايد به موقع زد. تاريخ مصرفش که بگذره مي‌شه فقط يه خاطره که ديگه اون رنگ و بوي اصلي شو نداره.

اي واي بازم حرف‌هاي تکراري و تکراري، خسته‌کننده و خسته‌کننده.

من‌ و ببخش عزيزم. فعلا ناي پتک کوبيدن و ندارم.

***

نگاهش مثله آدمي بود که زير آفتاب زُل زده به سايش.

از اتوبوس که پياده شد سرش‌و انداخت پايين و به سمت خونه حرکت کرد.

پياده‌رو شلوغ بود. اما بين اون همه بچه مدرسه‌اي بازم مي‌شد راحت پيداش کرد.

کلش‌و انداخته بود پايين‌و مي‌رفت. هر از چند دقيقه‌اي هم نگاهي به اطرافش مي‌انداخت. اما گمان نمي‌کنم به چيز خاصي هم توجه بکنه.

وقتي صداش کردم از ديدنم يک‌لحظه چشم‌هاش برق زد.

تندتند احوال پرسي کرديم و هردومون حرفمون‌و با "خوب چه خبر؟" تموم کرديم.

چند لحظه بينمون سکوت شد.

ديگه بيشتر از يک لبخند رو لبِ جفتمون، چيزِ بيشتري يادم نمي‌ياد.

30 بهمن‌ 1384

دلم برای شما تنگ شده است

2006-02-16T00:33:00.000+03:30

چند روز پیش نوشته‌ی رضا جولایی (در رثای مرد آفتاب) را که ده سال‌ پیش در مجله‌ی گردون (سال ششم، شماره‌ی 52 آذرماه 1384) چاپ شده بود را خواندم.

نوشته‌ایست برای "احمد میرعلائی".

برشی از "منظومه‌ی ایکور" به ترجمه‌ی "احمد میرعلائی" زده‌ام، همراه نوشته‌ و صدا.

یادش گرامی باد

برشی از منظومه‌ی ایکور

ایکور

گاوین بنتاک - Gavin Bantock

ترجمه‌ی احمد میرعلائی

ناشر: انتشارات یوشیج

صدا

***

ایکاروس! ایکاروس!

چرا آن‌گاه که از میان ابرهای باران‌خیز به درون سایه‌های

آن دریای سبز سقوط کردی

رساتر فریاد برنیاوردی؟

چرا بر جایی نیفتادی که هیچ یک از ما

هرگز نتوانیم خون و استخوانِ روی سبزها را فراموش

کنیم؟

ایکاروس! ایکاروس!

در سر چه اندیشه‌ای داشتی وقتی به میان ابر باران‌خیز شیرجه

می‌رفتی؟

آیا چشم‌هایت از خون تهی شده بودند،

و دندان‌هایت از جریان تندِ هوا یخ زده بودند؟

سرخ و سفید است خاطراتِ سقوط‌های بزرگ،

سرخ و سفید است اذهانِ شاهدان،

سرخ است سفیدی چشم‌ها،

و سفید است گونه‌هایی که زمانی گلی بود.

ایکاروس! ایکاروس!

صدایت را می‌شنوم پیش از آن‌که به انتهای آب‌های ژرف

برسی،

چشم‌هایم را در پای کوهی خاکستری رنگ گشودم،

و احساس کردم پاره‌سنگی را از کاسه‌ی سرم بیرون

کشیده‌ام.

به دست‌هایم نگاه کردم. بریده بود. و از دست‌هایم خون

می‌ریخت.

و از دست‌هایم زردابه جاری بود.

مثل آن بود که سه روز در پای آن کوه افتاده باشم.

و سرم ضربانی مکرر بود.

ساقِ راستم میان قوزک و زانو خم شده بود.

هیچ دردی نداشت.

برای جامی لبریز از آب سرد می‌مردم

برای پاره‌ای نان سفید، و اندکی کره و پنیر.

ذهنم روشن بود: نه هیچ نمکی وجود داشت،

و نه در مغزم هیچ خونی که بر اندیشه‌ام راه بندد.

تنها جریان کند زردابه‌ی دست‌های بریده‌ام بود

و آگاهی در کاسه‌ی سرم.

برشی از دل‌خسته

2006-02-13T01:48:00.000+03:30

ما عرصه رو به خودمون تنگ کردیم.

نمی دونم به این موضوع توجه کرده‌ای یا نه.

خیلی دوست‌دارم بیام پیشت و در این مورد باهم صحبت کنیم.

اما مطمئن نیستم که اون روز بخصوص بتونیم در این مورد باهم صحبت کینم.

چون اگر تو بی‌حوصله باشی که قضیه کاملاً منتفی می‌شه، و اگرهم بی‌حوصله نباشی، این احتمال هست که دلت‌نخواد در این مورد باهم صحبت کنیم.

من فکر می‌کردم که تو هرچی تو دلت هست رو بهم می‌گی. اما در این چند روزِ گذشته خودت‌و این‌جور نشون ندادی.

فکر کنم برای امشب بسه.

روی ماهت رو می‌بوسم.

شب‌بخیر.

نگاهی به نوشته‌ی عباس معروفی و شعری از دوستِ خوبم "کاوه"*

2006-02-08T20:11:00.000+03:30

کدام صلح؟ کدام ملت؟ (به‌قلم عباس معروفی)

نسخه‌ی مناسب چاپ (pdf)

------------------------------

صدف طلایی‌رنگ رویاهای من

پیموده راه

نه در مسیر جویبار کم عمق عدالت

نه در مسیر رودخانه‌ی وحشی بیداد

که در مسیر دریای ژرف طبیعتش

صدف طلایی‌رنگ رویاهای من

* * *

پیموده راه

نه در جستجوی آبدان زلال معرفت

نه در جستجوی اقیانوس تیره‌ی جهل

که در جستجوی دُر راه‌گشای وجودش

صدف طلایی‌رنگ رویاهای من

* * *

پیموده‌ راه صدف طلایی‌رنگ رویاهای من

با دُر گرانبهای وجودش که می‌درخشد

نه چون مهتابی در روز

نه چون آفتابی در شب

که چون شهابی با دنباله‌ای بی‌قرار

پیموده را. . .

کاوه

مرداد 1380

در مورد این‌که چرا اسم "کاوه" را همراه فامیلی‌اش نیاورده‌ام تنها این نکته را می‌توانم بگویم که من در این روزنوشت فقط زمانی این کار را می‌کنم که یا خودش ازم خواسته باشه یا اینکه باهمان اسم‌‌و فامیل روی اینترنت و یا هرجای دیگه‌ای منتشر شده باشد.

یه کمی دردودل بعد خواب پرنده

2006-02-01T01:20:00.000+03:30

خبرهای خوبی به گوش نمی‌رسه.

طلب حق خودت‌و می‌کنی شبانه میان می‌ریزن خودت‌و خانواده‌تو می‌برن زندان اوین یا هرجای دیگه.

اونی که تا دیروز لباس خلبانی می‌پوشید و کلی وعده‌‌های خوب می‌داد بعد از سرکوب کسانی که برای طلب حقوقشون اعتراض کرده‌بودن تو روزنامه‌ی صبح شهر از همکاران جنایت‌کارش تشکر می‌کنه و اعلام می‌کنه که خدا رو شکر می‌کنم که به کمک شما خطر رفع شد. (یعنی بالاتری‌ها بدونن من کارم‌و خوب بلدم. شمام بدونین اگه این موضوع رو کش بدین دوباره به یاری‌ی خدا و دوستان خطر رفع می‌شه.)

حتماً دور بعد می‌خواد رئیس‌جمهور بشه.

چه خیمه‌شب بازی‌ای‌ی انتخابات ما.

یک مشت تروریست‌و جانی‌و کاندید می‌کنن. آخر سرهم اونی برنده می‌شه که وعده‌های بیست بیست‌وپنچ سال پیشو می‌ده.

تو همون چند وقتی که جانی‌ها دارن تبلیغات انتخاباتی‌شون رو می‌کنن یک سری از آدم‌ها می‌یاد می‌گن:

«آی مردم! اگه این بیاد اوضاع خیلی خراب می‌شه. اگه اون بیاد باز -با این‌که ما قبولش نداریم- خیلی بهتر از اینه. بزارین اون بیاد سرکار. بعدش ما درست زمانی که پیروز شد از همون لحظه شروع می‌کنیم ازش انتقاد کردن.

خندتون نمی‌گیره؟

تا چند وقت پیش بعضی از همین آدم ها بخاطر همون آدم - که باند قتل نویسندگان‌و شاعرا رو راه انداخته بود- جرأت نمی‌کردن از خونشون بیرون بیان.

حالا تصور بکنین دور انتخابات بعدی رو.

تکرار و باز تکرارِ همین داستان. بازی شطرنج و عوض شدن ظاهر مهره‌ها.

بله. از کوزه همان تراود که در اوست.

در هر صورت امروز شاهد این موضوع هستیم که جواب اعتراض کارمندان شرکت واحد نسبت به حقوق مادیشان زندان‌و آزار و شکنجه‌است.

راستی همانطور که دیدید در این چند خطی که نوشتم نامی از این رجال جنایتکار و خون‌خوار نیاوردم.

حالم از تکرار نامشان بهم می‌خورد.

دلم می‌خواست حداقل در این چند خطی که با شما درد و دل می‌کنم نام آن‌ها پیش چشمانم نباشد.

و در پایان چند خطی نوشته‌ام که اصلاً ربطی به دردودل‌های امشب ندارد.

به امید روزهای بهتر -که البته به این زودی‌ها بعید به‌نظر می‌رسد-

آرش

12 بهمن‌ماه 1384

خواب پرنده شدن می‌بینم.

با این‌که خواب نیستم احساس می‌کنم کنار ساحل‌ام. هر لحظه امکان داره که بپرم.

احساس آزادی می‌کنم با این‌که هنوز پاهام روی زمینه.

با خیال راحت چشم دوختم به افق. منتظر هیچکس نیستم.

دارم خوابش‌و می‌بینم با این‌که خواب نیستم.

چراغ اتاق‌و خاموش کردم. پریدم رو تخت. سریع رفتم زیر پتو. چشم‌هام‌و بستم. صورتم‌و رو بالشت فشار دادم.

خوابم نبرد. بلندشدم چراغ‌و روشن کردم. قلم‌و کاغذی آوردم‌و شروع کردم به نوشتن.

هنوز احساس می‌کنم لب ساحل‌ام. تقریباً شبیهه یه مرغ‌دریایی‌ام.

با این‌که الان چشام کاملاً بازن بازم احساس پرنده بودن می‌کنم.

آدم وقتی دلش قرصه که هر موقع دلش خواست می‌تونه بپره و بره تو اون جایی که می‌خواد چقدر احساس سبکی می‌کنه.

عصر دلم خیلی گرفته بود. حالا شب از نیمه گذشته و با وضعی که دارم دیگه احساس دلتنگی نمی‌کنم.

باز و بسته بودن چشام فرقی به‌حالم نداره.

شب بخیر

8 بهمن‌ماه 1384

وقتی که می‌خواهم حرف بزن - اسب‌ها

2006-01-25T01:40:00.000+03:30

سلام

چند روزی با دوستان رفتیم مسافرت و چند روزی هم تب کردم و خوابیدم.

نتیجه این شد که نتوانستم این دفتر "روزنوشت‌های آرش" را به روز کنم.

می‌بخشید که جواب دادن به نوشته‌‌های بعضی از دوستان طول کشید.

خوب چند نکته در مورد دو شعری که اینجا آورده شده

یک - شعر "وقتی که می‌خواهم حرف بزنم"

این شعر که پیشکش شده به غلامحسین ساعدی رو دلم می‌خواست روز تولدش در این دفتر بگذارم.

خوب به دلایلی که در بالا نوشتم نشد.

دو - شعر "اسب‌ها" نوشته‌ی عباس معروفی

برای شرح لذتی که از خواندن این شعر به من دست می‌دهد برای شما باید شعری بنویسم.

هنوز که ننوشته‌ام. شاید روزی بتوانم و دلم می‌خواهد آن روز ناگهان به سراغم بیاید.

سه

هر دو شعر را خواندم و صدایم را ضبط کردم و فایل‌ها را در دسترش شما گذاشتم.

دلم می‌خواهد اینطور تصور کنید که پیش هم نشسته‌ام و من دو شعری رو که دوست داشته‌ام را برای شما می‌خوانم. همین.

در هر حال متن شعرها رو گذاشته‌ام تا مشکلی از بابت گوش دادن یا ندادن وجود نداشته باشد.

چهار

شعر "اسب‌ها" نوشته‌ی عباس معروفی را باتوجه اجازه‌ای که قبلا در مورد استفاده از متن‌های سایتش بهم داده بود برداشتم.

درود و سپاس

پیشکش به غلامحسین ساعدی

وقتی می‌خواهم حرف بزنم

سقفی در گلویم خراب می‌شود

به من گفتند: «تو را در بزرگراهی برزمین انداختند

تا ماشین‌هایی که از روی تو عبور می‌کنند را به تردید بیفکنی

که بازایستند یا نه

که به پُشت سر نگاهی بی‌اندازند یا نه.»

و من در آن‌دم یاد گربه‌ای افتادم

که سال‌ها پیش در جاده‌ای

از او تنها یک تکه استخوان مانده بود به طرح نقشه‌ی ایران

پیش همسفران حالم بد شد

مثله آن شبی که تا صبح جرعه‌جرعه الکل بالا آوردم

در آن هیاهو که از ظلمتی به ظلمتی دیگر رفته بودم

پیکرهای غرقه به خونی را دیدم

که رگ دستانشان را گشوده بودند

و خون با صدای ناله‌ای از پیکرشان بیرون می‌ریخت

به چشم‌های هم خیره شدیم

و سرانجام من در خواب ماندم

اما آن‌ها رفتند

شنیدم همسفران از هم می‌پرسند: «چرا تمام نمی‌شود؟»

و من به‌جای رسیدن به‌جواب

در جیب‌هایم به‌دنبال سیگار می‌گشتم.

19 آذرماه 1384

صدا

اسب‌ها

آنچنان عاشقانه
به تمام
خواهمت خواست
که قلمت سربه‌زیر شود
و انگشت‌هات
بر تن من بریزد
ذهن زیبای تو را.

سبز باشم يا سرخ
چه فرقی دارد؟
می‌جوشم و می‌بالم
برمی‌آيم
صدای تو
ناب می‌کند شراب را
مستی من
تمام نمی‌شود
بريز.

آماده‌ام تا به تردید
نفس بکشی
و من
بی بهانه به تنت
عشق ببافم.

می‌ايستم کنار دريا
و طلوع تو را
انتظار می‌کشم
با موج بلند می‌خيزم
بيايی ابر می‌شوم
در آغوش تو
نيايی می‌ريزم.

بگذار این‌بار که دیدمت
کاری کنم تا ساعت ديواری‌
برگردد به روز تولد تو
و خدا
پشت دست‌هاش پنهان شود.

حواسم اصلاً به اسب‌ها نبود
داشتم به چشم‌های تو
نگاه می‌کردم
در خواب من
آنهمه اسب
آمدند و رفتند و سکوت شد.
حواسم اصلاً به چشم‌های تو نبود
داشتم به نفس‌‌هات
گوش می‌دادم
در بيداری
تو را خواب می‌ديدم
حواسم اصلاً به خودم نبود

عباس معروفی

صدا

چند شعر

2006-01-03T21:24:00.001+03:30

جسدم با اسمِ تو شناور شد
حالا کجایی که به آغوشم کشی؟

دورِ خودم می‌چرخم
دست دراز می‌کنم
تو کجایی؟

دستم را کسی می‌گیرد
که دوستم ندارد.

------------------------------------------

مرگ معجزه بود
اما به سراغم نیامد
چیزی از عمرم کم نمی‌شد

نیمه هشیار شدم
چشمانم به سختی باز می‌شد
دوباره به زیر پتو خزیدم
زمستان شده

------------------------------------------

از آن روزهای سیاه
چیزی که بیشتر از همه یادم مانده‌است
برق لبخندِ توست
تنها چیزی که دلم می‌خواست مالِ من باشد

------------------------------------------

سلام مردمانِ سرزمین "عزادارانِ بَیَل"*
مانده زیرِ فشار خاطره‌های تمدن هزاران ساله
با مردمان خوب‌و گدا
خوب‌و بخشاینده
مانده از پیغام پیک ناکامی در انتظار پیکی دگر

شنیدم شاعری می‌گفت: «دلم می‌خواست له نمی‌شدم
مجبور شدم راهم را کج کنم.»
و خاطره‌ای گفت همراه با واژه‌ای آشنا
از هنگامی که عده‌ای از ما را می‌زدندو می‌بردند
و ما تنها از دور زیرلب می‌گفتیم: «کثافت‌ها»

به خودت نگیر
من رو در آینه حرف می‌زنم.

13 دی‌ماه 1384

* "عزادارانِ بَیَل" نام کتاب داستانی‌ست از غلامحسین ساعدی

تیرِخلاص-ببین عزیزم

2005-12-27T14:09:00.000+03:30

تیرِخلاص

نمی‌دانی که در سال‌ها پیش
مردمک چشم‌هایت دلی را ربود و
در خلوتی تمامش کرد.
و آنچه تمام شد
سال‌ها بعد دوباره رویید به‌جای خالی‌اش.

دردی بی‌رحمانه بود
تا روزی که توانستم
همه روزهای رفته‌ام را گریه کنم.

ببین عزیزم

ببین عزیزم! باید برایت مثالی بزنم. سعدی بیتی داره که می‌گه:
سعدی از روزِ قیامت سخنی می‌شنوی
محشر آنجاست که از یار جدا می‌گردی
خوب اگر سعدی می‌خواست هر جوره دیگه‌ای احساسش و از جدایی معشوق برای ما بگه، باید کلی حرافی می‌کرد تازه آخرسرهم معلوم نمی‌شد که مخاطبش منظورش‌رو فهمیده یا نه و از حرفاشم فقط اهل فن می‌تونست سردر بیاره. این‌جوری نبود که مثله همین الان من‌وتو هرکدوم برداشت خودمون‌و داشته باشیم.
برای فهموندن احساسش از کلمه‌ی قیامت ‌و محشر استفاده‌کرده کلمه‌هایی که تو بارها‌و بارها شنیده‌ای باورشان کرده‌ای یا افسانه‌ای فرضشان کرده‌ای.
حالا بعد از شنیدن این بیت که برات خوندم فکر می‌کنی توش چه چیزی برای سعدی مهم‌بوده؟ چی تو دلش می‌گذشته که به‌ این شکل احساسش‌و گفته؟ می‌خواسته قدر چه چیزی‌و برای چی بدونی؟
دیروز سرکار یک‌دفعه این بیت اومد تو سرم. بعد از این همه سال هنوز شوکم می‌کنه. دلم برای سارا تنگ می‌شه. حتا اگه فقط چند متر باهم فاصله داشته‌باشیم.

چشماش اشک‌ زده‌بود. موقع حرف‌زدن دستاش‌و تو هوا تندتند تکون می‌داد. همانطور که داشت برام حرف می‌زد، کفِ دستاش‌و گذاشت روی دسته‌های مبل‌و جوری روشون فشار آورد که به آرامی‌و نرمی بتونه از جاش بلندشه.
سارا روی سنگِ لاجوردی نیم‌دیواره‌ای که اتاق‌و از آشپزخانه جداکرده‌بود داشت با یک کارد آشپزخانه گوجه‌فرنگی‌ای و برای تهیه‌ی سالاد می‌برید. و همانطور که کارمی‌کرد هر چند لحظه سرش‌و بالا می‌گرفت و به تلویزیون نگاهی می‌انداخت.
هنوز داشت برام حرف می‌زد. دیگه رسیده‌بود پشتِ سرِ سارا.
آروم از پشت بغلش کرد اما جلوی دستاشو نگرفت. سارا نترسید و فقط نگاهی به پشتش کرد و لبخند زد.
وقتی سارا رو می‌بوسید حرفش برای یه‌لحظه قطع می‌شد اما هنوز می‌شد فهمید داره چی‌ می‌گه. اما بعد از هر بوسه صداش ضعیف‌تر می‌شد.

از خونه بیرون زدم.

گوش کن

2005-12-21T00:24:00.000+03:30

حرفت داستانی‌ست. فریادت داستانی‌ست. اشگت داستانی‌ست. شهامتت داستانی‌ست. زنده‌ماندنت داستانی‌ست.
حرفت شعری‌ست. فریادت شعری‌ست. اشگت شعری‌ست. شهامتت شعری‌ست. زنده‌ماندنت شعری‌ست.
داستان سانسور شده. شعر سانسور شده.

قطره قطره می‌ریزند. اگر کنارِهم بی‌‌افتند آرام آرام یکدیگر را جذب می‌کنند. اما بالا سر منتظر نشسته‌اند تا هر قطره که روی زمین می‌افتد سریع پاک ‌کنند. آن‌قدر پارچه‌ی تمیز و هم‌شکل همراه دارند که اگر مرا با یکی‌شان خفه‌کنند می‌توانند در دفاع از خودش به قاضی‌ی آشنا پارچه‌ی تمیزِ دیگری نشان بدهند.
می‌دانند هرگز شعر و داستان تمام نمی‌شوند. این تنها چیزی‌ست که می‌دانندو تمام شدنش را باور نمی‌کنند.
ما در چه روزگاری زندگی می‌کنیم!

روزها به کندی‌و سردی می‌گذرد برای زندایانی که کمتر به هواخوری می‌روند.

2 آذرماه 1384

ممنونم که به‌خوابم آمدی - چرا گریه نکردم؟

2005-12-15T23:55:00.000+03:30

ممنونم که به‌خوابم آمدی

خواب دیدم که سرِ کوچه‌ای روی یک صندلی‌ی چوبی نشسته‌ای. کوچه‌ی بلندی بود. تو تنها بودی. احساس می‌کردم منتظری. احساس می‌کردم نگرانی. خیره شده‌بودی به خیابان اصلی.
من انتهای کوچه تنها نبودم. آیدا آن‌جا بود و سخت مشغول کار. یادم نیست چه کاری داشت می‌کرد. اما یادم هست که حسابی گرفتار بود.
به آیدا گفتم من همیشه دلم می‌خواسته شعرهایم را به شاملو نشان بدهم. اما احساس می‌کنم الان زمان مناسبی نیست. بدجوری تو فکر است. آیدا نگاهی به تو انداخت و بعد رویش را به صورت من برگرداند و گفت: «نه اینطور نیست. همیشه همین جور است. نگران نباش. برو.» و دوباره مشغول کار شد.
سریع شروع کردم به انتخاب چند شعر از میان شعرهایم. اضطراب داشتم. همش خیال می‌کردم الان می‌روی. هی سرم را بالا می‌گرفتم و به تو نگاه می‌کردم تا ببینم هستی یا نه.
از میان شعرهام چندتا شعر رو انتخاب کردم. خواستم به طرفت حرکت کنم. اما یکهو ایستادم. دیدم شعری که در دستم است احتیاج به کمی دستکاری دارد. زود دست به کار شدم و اصلاحش کردم. اضطرابم بیشتر شده بود. هر شعری را که نگاه می‌کردم می‌دیدم احتیاج به دستکاری دارد. شروع کردم به اصلاح کردن.
زمانی که به سمت تو حرکت کردم دیدم رفته‌ای و دیگر آیدا هم پیش من نیست.

برای اولین بار خوابِ تو را دیدم و امروز فهمیدم که آن روز روزِتولد تو بوده.
ممنونم که به‌خوابم آمدی آن هم شب تولدت.

*آشنایی من با شاملو و قصد بردن شعرهایم پیش او داستانی دارد که به زودی با شما درمیان می‌گذارمش.

24 آذرماه 1384

چرا گریه نکردم؟

من و سایه و حامد تو هال نشسته بودم. نمی‌دونم چه ساعتی بود. فکر می‌کنم از ظهر گذشته بود. داشتیم تلویزیون نگاه می‌کردیم که صدای قفلِ‌ در از فرورفتن‌و چرخشِ کلید در آن درآمد. پدر بود. بغض کرده ‌بود. سایه پرسید: «چی شد؟» به صورت پدر خیره شدم. بغض گلوش‌و گرفته بود. سایه سؤالش‌و تکرار کرد. پدر یکدفعه دست‌هاشو تو هوا بی‌هدف شروع کرد به تکون دادن و با بغض شروع کرد به‌‌حرف زدن: «دیرفهمیده. خیلی دیر فهمیده. دکتر همه‌ی سینشو برداشته.» زد زیرِ گریه و همونطور که گریه می‌کرد رفت تو اتاق خوابشون. جوری رفت که سایه دنبالش دوید.
رفتم تو خیال. خودم‌و دیدم که تو بغل دخی دارم سینه‌شو مک می‌زنم. یکدفعه دخی رو با سینه‌ی بریده شده دیدم. شیر تو دهنم ماسید.
خودم‌و رو مبل کج کردم‌ تا بتونم تو اتاق خواب‌و ببینم. پدر می‌خواست لباسش‌‌و دربیاره آویزون کنه به چوب‌لباسی. اما هی دور خودش می‌چرخید و گریه می‌کرد. سایه زود یه صندلی گذاشت جلوش. بغلش کرد و پدرِ بی‌اختیار شدم‌و نشوند رو صندلی. یکدفعه پدر جوری به گریه افتاد که احساس کردم تمام سلول‌های بدنش دارن گریه می‌کنن. دست‌های بی‌قرار و سرگردانش‌و گذاشت رو صورتش. اما اشک‌هایی که پایین می‌ریختن دستشو به جلو هول دادن. دوباره دستشو گذاشت رو صورتش دوباره اشک‌ها هولش دادن. سایه دستاشو گرفت گذاشت رو زانوش. پدر مثله یه بچه‌ای شده بود که داره با تمام وجودش گریه می‌کنه.
سایه خیلی قرص‌و محکم شروع کرد به حرف زدن: «عزیزم اینجوری گریه نکن. مگه مریم‌و یادت نیست؟ الان ده ساله که جفت سینه‌هاشو برداشتش. مگه نمی‌بینی چقدر حالش خوبه. تو باید مراقب سلامتی خودتم باشی.» سایه همینطور حرف می‌زد و اشک‌های پدر رو پاک می‌کرد و پدر گریه‌اش با ناله‌ای زیر لب ادامه داشت.

من گریه نکردم. حامد هم گریه نکرد. حتی یک کلمه هم حرف نزدیم. پدر جوری گریه می‌کرد که انگار تنها شده و همه حرف‌های سایه حرف‌های دلخوشکنی‌ بیش نیست. آرام نمی‌شد.
پدر آن روز به جای همه‌ی ما گریه کرد.

21 آذرماه 1384

من کجام؟

2005-12-10T02:11:00.000+03:30

من در این روزنوشتی که راه‌انداخته‌ام قصدم براین بوده که جز شعر و داستان چیزِ دیگری در آن نیاورم. اما از آن‌جا که اینجا جایی برای روزنوشت‌های من است گاهی می‌توانم از این قانون نانوشته‌ام خطر کنم.
مثلا بنویسم:
بیشتر روزهای سربازی‌ام در بوشهر گذشت. یک‌بار موقعیتی برایم پیش آمد که با هواپیمای ارتش به تهران بیایم. حسن پرواز با هواپیمای ارتش این بود که بلیط بسیار ارزانی داشت.
وقتی به چند درجه دار گفتم که جور کنید من هم با این پرواز برم تهران شدیدا با این خواسته‌ام مخالفت کردن. گفتن: «برای ما از این موقعیت‌ها زیاد پیش می‌آید. اما ما هیچ وقت سوار این قراضه‌ها نمی‌شویم. توهم بی‌خیال شو. ما می‌دونیم اینا چه قراضه‌هایی هستن.» و راست می‌گفت. هواپیمای ارتش خالی تهران رفت و ارتشی‌ها با اتوبوس به تهران رفتن.
وقتی می‌گین: «هواپیمای آمریکایی» این‌جا یعنی یه آشغال به تمام معنا. بیست و هفت ساله که رادارهاش رو دارن تجربی تنظیم می‌کنن. هر هواپیما ساخت هرکجا که باشه باید هر از مدت معینی بره شرکت سازندش تا رادارش سرویس بشه. این امکان برای هواپیماهای ساخت آمریکا مقدور نیست. هواپیمای بدون رادار هرچقدر هم که خوب باشه یه آهن قراضه‌ای بیش نیست.
البته می‌دونم اون هواپیمایی که تو تهران رفت تو برج ده طبقه فقط یکی دوتا عیب نداشته.
هواپیمایی که ارتشی‌ها اکراه دارن سوارش بشن پُر می‌کنن از خبرنگار و می‌سپارنش به امداد غیبی.
برای لاپوشی‌ی این گنداب همه را شهید اعلام کردند. خودشان هم خوب می‌داند که با این کارها نمی‌توانند چیزی را درست کنند بلکه فقط دارند این گنداب را بهم می‌زندند. اما چه می‌شود کرد؟ از رو نمی‌روند.

18 آذز ماه 1384

من کجام؟

این‌جا جایی که من موهای جسدم‌و شونه می‌زنم.
این‌جا جایی که من می‌تونم تا وقتی که فکر می‌کنم زنده‌ام جسد متلاشی نشدم‌و توش ببینم.
این‌جا جایی که تو بهش سرنمی‌زنی هرچند همش ماله تواِ.
مگه جسدم‌و نمی‌خواستی؟ برات یه خونه ساختم که وقتی توش پا بزاری جسدم‌و می‌بینی.
دلم نمی‌خواد بمیرم. دلم نمی‌خواد به این زودی یا جسد بشم.

یک روز که داشتم برات نامه می‌نوشتم به‌سرم زد که دیگه برات نامه ننویسم.
به‌سرم زد برم از اتاقم بیرون. به‌سرم زد برم رو چمنا ولو بشم.
اما تو که می‌دونی طرف خونه‌ی ما از چمن خبری نیست. طرف خونه‌ی ما پُر از خیابونای آسفالته.
خیابونای پُر چاله چوله مثل خیابونای طرف خونه‌ی شما.

پانزده ساله بودم که برای اولین بار عاشق دختری شدم. وقتی نزدیکم می‌شد فکم قفل می‌شد. اونم لبخندی می‌زد و از کنارم رد می‌شد. نمی‌دونی همون لبخندی که می‌زد چه حجمی از مخم‌و مال خودش می‌کرد. مثل آدمی می‌شدم که خوش‌و ول کرده تا فرشته‌هایی که دست و پاشو گرفتن آروم از زمین بلندش کنن ببرنش پیش خداش. این تصویر رو تو یه نقاشی‌ دیده بودم. اما نمی‌دونی چه کیفی داشت وقتی تو خیالم می‌رفتم تو نقاشی. می‌شدم همون آدمه که فرشته‌ها داشتن با آرامش‌و لبخند می‌بردنش پیش خداش.
نمی‌دونی بعدا همون دختره چه بلایی سرم آورد. فهمیده بود تو خیالم، تو خیالم، تو خیال. فهمیده بود مال اون نیستم. مال خیالامم. چقدر با ناز و کرشمه‌هاش سرکارم گذاشت و وقتی که دیگه فکم قفل نشد و زبونم تو دهنم چرخید بهم گفت: «نمی‌خوام باهات دوست بشم.» نمی‌دونی چه حالی داشتم.

بعدا سرو کله‌ی تو پیدا شد. من چشم ترسیده بود. زود به تو نزدیک شدم.
بگذریم. باز که دارم برات نامه می‌نویسم! تو که این‌جام سری به من نمی‌زنی.
اما حداقل شما بدونین من دیگه مرد تو اون نقاشی نشدم.

12 آذرماه 1384

افسانه خوابم نمی‌برد!

2005-12-05T22:09:00.000+03:30

کیف به‌دست ایستاده بودم سرِ خیابون. هی دست بلند می‌کردم. نمی‌دونم چرا هیچکدوم از ماشین‌ها نمی‌خواستن کسی رو سوار کنن. خیلی خسته بودم. هی به خودم می‌گفتم: صبرداشته‌باش.
داد زدم شهرک. یک پیکان قراضه‌ی توسی رنگ نگه داشت. بدون مسافر بود. به راننده می‌خورد سنش از بیست‌و پنج سال گذشته باشه. لاغر بود. خستگی از سر و روش می‌بارید. وقتی نور چراغ‌های ماشین‌هایی که از روبرو می‌آمدند می‌افتاد تو صورت دودخوردش، از زور چربی صورتش برق می‌زد. عصبی رانندگی می‌کرد و من بی‌خیال بودم و چیزی نمی‌گفتم.
نزدیک چراغ قرمز دو تا دختر جوون –که حسابی هم آرایش کرده بودند- برای ماشین دست بلند کردند و راننده وسط خیابان ترمز محکمی زد و فرمان را به سمت آن‌ها چرخاند. هم مسیر بودند.

خوابم نمی‌برد. راننده بدجوری لایی می‌کشید. ماشینِ ما تو خط وسط جاده بود. یک ماکسیمای توسی رنگم سمت راست بود که دوتا جوون توش نشسته بودن. یه پیکان زرد قناریم سمت چپ‌ِمون بود. سرعت این سه تا ماشین تقریبا باهم برابر بود. سه تایی جاده رو بسته بودن که راننده ما یکهو پاشو فشار داد رو گاز و تا یه کمی جلو افتاد یه لایی وحشتناک کشید و ماکسیما و زرد قناری رو پشت سرش جا گذاشت.
صدای یکی از دخترا رو از عقب شنیدم که می‌گفت: «آقا لطف کنید کمی آروم‌تر رانندگی کنید.»
عقب و نگاه نکردم اما سرم و به سمت راننده چرخوندم. دیدم از تو آینه‌ی وسط به عقب نگاه می‌کنه و می‌گه: «خانوم من صبح تا شب کارم همینه تاحالام هیچ اتفاقی برام نیفتاده.» دخترم جواب داد: «کار یه دفعه‌است باید رعایت کرد.» راننده دیگه هیچی نگفت و اخمش رفت تو هم. دخترم دیگه ادامه نداد. منم انگار که دارم برنامه‌ی رادیویی گوش می‌کنم.
دخترا نزدیک میدون شهرک به راننده گفتن پیاده می‌شن. راننده‌ام زد بغلِ جاده و پیادشون کرد. دوباره من و راننده تنها شدیم. می‌دونستم که الان شروع می‌کنه به سخنرانی. و اینم می‌دونستم که موضوع سخنرانی هرچی که باشه در تایید کارش و دفاع از خودشه. از ترس اینکه شروع نکنه به حرف زدن خودم ‌و به‌خواب زدم.
رسیدیم میدون شهرک‌غرب. یه دویست‌تومانی از جیبم درآوردم گرفتم طرف راننده. هنوز دستش به دست من نرسیده بود که یکهو گفت: «کُس‌کش‌های مادرقحبه‌ی بی‌شرف. همش به خاطر سبقت از اون دوتا پسرای تو ماکسیا بود که این‌جوری زرزر می‌کردن.» از برداشتی که از حرفِ دختره کرده‌بود شُک شدم. اما باز هیچی نگفتم. نمی‌دونم چرا یک‌دفعه از دستش اعصابم بهم ریخت. خواستم یه چیزی بهش بگم اما بی‌خیال شدم. اصلا حوصله‌ی حرف زدن نداشتم. در و باز کردم و پیاده شدم. وقتی خواستم درو ببندم زیرچشمی نگاهی بهش انداختم. دیدم داره روبروش ‌و نگاه می‌کنه و می‌گه: «من خودم ختم خوارکسه‌هام.»

12 آذرماه 1384

پرنده‌ی من

2005-12-03T19:04:00.000+03:30

پرنده بودن خیلی خوبه. من یه دوست داشتم که همیشه صداش می‌کردم: «آی پرنده. چطوری؟ خوبی؟» و اون در جوابم یه آره کوچولو می‌گفت.
نمی‌دونم پرنده‌ی من چه قدری بود. یا اینکه شبیهه کدوم یکی از پرنده‌ها بود. فقط می‌دونم پرنده‌ی من سفید بود. هنوز صدای بال زدنش رو می‌شنوم.
یادمه می‌آمد می‌نشست روی دیوار دلم. بودنش رو احساس می‌کردم و صداش می‌زدم: «آی پرنده. چطوری؟ خوبی؟» و اون در جوابم یه آره کوچولو می‌گفت.

9 آذرماه 1384

امشب

2005-11-30T22:34:00.000+03:30

امشب آن‌قدر دلم گرفته که حد نداره. هر کاری می‌کنم آروم نمی‌شم. دلم می‌خواهد الان پیش هم بودیم و برای همدیگه شعر می‌خوندیم، ساز می‌زدیم، درد و دل می‌کردیم.
امشب دلم می‌خواد حسابی مست کنم بلندشم تلوتلو خوران راه برم. هدفن‌هامو بزارم تو گوشم. دلم می‌خواد امشب تنهایی مو احساس نکنم. دلم می‌خواد یاد هر چیزی که می‌افتم دلم نگیره.

مشروب ندارم. جای خاصی هم نیست که برم. تا دل‌تون بخواد شعر خوندم. تا دل‌تون بخواد با خودم حرف زدم.

9 آذرماه 1384

خواب

2005-11-27T16:14:00.000+03:30

برای عباس معروفی

چه خوابی؟
چه خوابه درهمی!
دست‌هایم را بلندکرده‌بودم که عکسِ روی دیوار را بکنم. تمام دیوار اتاق‌خوابم پُر از عکس شده‌بود.
مثلا عکسِ تو که هرگز نخواهی مُرد. یا آن یکی که دیروز مُرد اما امروز زنده‌شد.
من خواب بودم که در اتاق باز شد. اما هیچ‌کس نیامد تو. من خواب بودم که بلندشدم رفتم توی هال تلویزیون را روشن کردم و دیدم مجری اخبار می‌گوید: «او دیشب مرد. آن یکی را کشتند. چند ساختمان ویران شد و ما چند ساختمان را ویران کردیم. باید نابود شود. چرا به تمامِ ایران سفر نمی‌کنید؟»
چشم از تلویزیون برداشتم. به پشتِ سرم نگاه‌کردم. پنج تا از دوستانم روی مبل‌ها ولو شده‌بودند. یکیشان گفت می‌خواهد یک جوک تعریف کند. برگشتم تلویزیون را خاموش کردم. روم رو کردم به رفقا و روی زمین نشستم. همه می‌خندیدند بهجز یکیشان که مرده‌بود. اما هیچکس به‌روی خودش نمی‌آورد. داشت خوش می‌گذشت. دلمان نمی‌خواست جمعمان بهم بخورد.
باید می‌رفتم توالت. بلندشدم. چراغ توالت روشن بود. همه توی هال بودند. خیالم راحت شد.

توی تختم بیدار شدم.
روی تخت نشستم. چشمم می‌سوزد. چقدر این روزها تند تند بغضم می‌ترکد.
دوباره به خواب رفتم. دوباره از خواب پریدم. رفتم کامپیوتر را روشن کردم. توی اینترنت چرخی زدم. عده‌ای داشتند می‌کشتن‌و خراب می‌کردند. عده‌ای دیگرهم داشتند آرام آرام می‌مردند. زنی خودسوزی کرده بود و خیلی‌ها فریاد می‌زدند و خیلی دیگر همان‌ها را مسخره می‌کردند. احساس کردم دوباره رفته‌ام توی هال و تلویزیون را روشن کرده‌ام.
دوباره به‌خواب رفتم. از خواب پریدم. هوا روشن شده‌بود. رفتم توی هال. هیچکس نبود. دیدم ساعت هشت‌ونیم است. رفتم پشتِ میزتحریرم نشستم و خوابم را روی کاغذ آوردم.

6 آذرماه 1384

به دریغ و حسرت

2005-11-23T09:25:00.000+03:30

...
به دریغ و حسرت چشم بر قفا دوخته
آن‌جا که تو ایستاده‌ای.

وحسرتی
از دفتر "مرثیه‌های خاک" احمد شاملو‌

-----

و اما پاسارگاد

باز می‌خواهد تاریخ به نوعی تکرار شود.
زمانی خلخالی می‌خواست یادگار هخامنشیان را با "لودر" درو کند.
امروز می‌خواهند این کار را با سدی تکرار کنند.
برای فردا چه در نظر دارند؟
کسانی آن روزها که خلخالی فرمان می‌راند موفق شدند به هر صورتی جلوی آن تخریب را بگیرند.
ما باید با این همه خلخالی چه کینم؟ خلخالی‌های تحصیل و دانش‌اندوخته.

بهتراست هرکاری که از دستمان برمی‌آید بکنیم.
این ماییم که باید جلوی گروه مهندسین خلخالی را بگیریم.

شبِ بی روزنه هرگز. (ا. بامداد)

این هم ای‌میل یونسکو و چند توصیه که در وب‌لاگ عباس معروفی آمده

* وبلاگ‌نويسان می‌توانند يکی دو خط در صفحه‌ی خود بنويسند، لينک آدرس يونسکو را در صفحه قرار دهند و از دوستان‌شان بخواهند که اين ای‌ميل به دبير کل يونسکو فوروارد شود.
* کسانی که وبلاگ ندارند در اين سه روز با ای‌ميل از دوستان‌شان بخواهند که متن فوروارد شود.
* کسانی که در برلين می‌خواهند اين متن را امضا کنند روزهای دوشنبه، سه‌شنبه، و چهارشنبه 21 تا 24 نوامبر می‌توانند به "خانه‌ی هنر و ادبيات هدايت" مراجعه کنند.

متن فارسی متن انگلیسی متن آلمانی

E-Mail: Spokesperson@unesco.org (ای ميل يونسکو)

به معلمی نوشته

2005-11-18T23:46:00.000+03:30

به معلمی نوشته - چنان‌که تو نوشته‌ای - شاگردانت لجوجانه، در اعماق، گوهرهای «خوبی» را جستجو می‌کنند.
به شاگردانِ کوچولوی عریان فقیرِ خود بگو که چه‌قدر دوستشان می‌دارم. به آن‌ها بگو عریانی‌شان جنایتی است که مسوولِ مستقیم آن من هستم. به آن‌ها بیاموز که دوستی را از یاد نبرند. برای آن‌ها از «محبت» سخن بگو که شرطِ رستگاریِ «انسان» است.
به آن‌ها بگو در این عرصه‌ی سرگردانی، اگر کینه بِوَرزی، حتا به دشمن، زشت‌روی می‌شوی. و اگر محبت کنی، دشمنِ تو بیش از هرکسِ دیگر نیازمندِ محبتِ تو خواهد بود.

(احمد شاملو)

بریده‌ای از گفت‌وگو با آیدا
مجله‌ی "نقد نو" شماره 8 شهریور و مهر 1384

روبروی دیوار

2005-11-09T22:41:00.000+03:30

چه تنهایی‌ای. چه هیاهوهایی‌ست در سرم. چقدر داستان، چقدر شعر. می‌دانی چقدر حرف نگفته برای تو دارم؟ بگو کجا باید بیایم؟ فقط صدایم کن. صدا.
حرف دلت را به من بگو. دلتنگی‌ات را به‌من بگو. به‌من بگو دلتنگی امروزت از اعدام‌های پی‌درپی خاطرات گذشته آب می‌خورد.
دلتنگی من دربرابر دلتنگی تو آب می‌شود. قصر عشقت کجاست؟ پیش من است؟ پیش خدای من است؟ هر جا که هست به من بگو.
طاقت دلتنگی تو را ندارم. چند باراین را به تو گفته‌ام؟
دوست داشتن. عاشق شدن. و گفتن اینکه به من بگو.

کاش حداقل اینجا سری به‌من می‌زدی.

18 آبان ماه 1384

چند خط به نام "من" و شعری از رضا

2005-11-06T20:44:00.000+03:30

من موادمخدر مصرف می‌کنم. هیچکدام از دوستانم نمی‌دانند. مصرفم هنوز آنقدر نیست که کسی متوجه شود. هر بار که یکی از دوستانم را می‌بینم منتظرم بهم شک کند. اما هنوز هیچکدامشان شک نکرده‌اند. و من بعد از هر دیدار به خودم قول می‌دهم که امشب آخرین‌بارم باشد.

من هیچ‌وقت از خودم اراده‌ای نداشته‌ام. هر شب جق می‌زنم. هنوز بعد از پانزده‌سال نتوانسته‌ام این عادت رو ترک کنم. این روزها معتاد هم شده‌ام.
حالا هر شب دوبار به خودم قول می‌دهم که آخرین بارم باشد.

15 آبان‌ماه 1384

شبی دوستم رضا صادقی - نه آن خواننده‌ی پاپ- شعری برایم‌خواند که خودش نوشته‌بود. ازش درخواست کردم اجازه بدهد شعرش را در این روزنوشت بگذارم.
ممنونم که پذیرفتی رضا جان.

بعد از مرگ

قطره قطره خونمان را اگر می‌گرفتند
به از این بود که ما را منجمد کنند

مادران غمگین
و پدران خسته‌ی ما
ناخودآگاه
روح‌مان را پیر
بدن‌هایمان را منجد
و قلب‌مان را با میخ سوراخ کردند

* * *

همیشه آرزو داشتم
که بدن منجمد‌و قلب سوراخ سوراخ شده‌ام را
در تابوت بگذارند
و با آهنگ آداجیوی آلبینونی
مرا بسوی قبر ببرند
قبری در سینه‌کش کوه
و رو به دریا

مطمئناً حسِ جالبی است
جالب‌تر از چونه‌زدن با مغازه‌دارها
جالب‌تر از چک پاس‌کردن
جالب‌تر از قسط‌دادن
و . . .

اما فراموش نکنید
که دوست‌دارم در تابوت
روح در بدنم باشد
تا آداجیو را در مغز و استخوان‌هایم دوباره احساس‌کنم.

1384

زمانه جنگ من بچه بودم -1

2005-11-01T01:16:00.000+03:30

اولین سری بمب‌باران تهران بود. یادم نمی‌یاد که آن موقع مدرسه می‌رفتم یا نه. اما به گمان هنوز به سن مدرسه رفتن نرسیده‌بودم.

خانواده‌ی چهار نفری ما توی طبقه‌ی‌اول یک ساختمان هشت‌واحدی که حدود هفتاد متری زیربنا داشت زندگی می‌کرد.طبقه‌ی اول طبقه‌ی همکف نبود. زیر ساختمان مغازه‌هایی بودند که سقف‌های بلندی داشتند.
همسایه‌های این ساختمان هشت واحدی بسیار با هم صمیمی بودند و رفت‌وآمد بین آن‌ها زیاد بود. در مهمانی‌های ساده‌ای که داشتند از هر دری باهم صحبت می‌کردند و همیشه لحظاتی بود که صدای خنده تمامی نداشت.
پدر شوخ طبع‌های مخصوص به خودش را دارد. خاطرات اندوه‌بار کودکی‌اش را چنان با چاشنی‌ی طنز برای همه تعریف می‌کرد که از خنده ریسه می‌رفتیم. همسایه‌ها در زندگی‌های هم دخالت نمی‌کردند. مزاحم هم نبودند. چندتا از مغازه‌های زیر ساختمان مال همسایه‌های ساختمان ما بود.

صدای آژیرقرمز فراموش شدنی نیست. یعنی هنوز فراموش نکرده‌ام و فکر نمی‌کنم که در آینده‌هم فراموشم شود.
صدای آژیرقرمز می‌آمد. پدر مرا بغل کرده‌بود. باید عجله کنند و هرچه که نیاز دارند بردارند. چون تا چند لحظه‌ی دیگر برق قطع می‌شود.
همه‌ی همسایه‌ها با صدای آژیر سراسیمه از خانه‌هاشان بیرون می‌آمدند. دنبال جایی می‌گشتند امن‌تر از خانه‌شان. اما کجا؟ هیچ پناهگاهی برای هیچ‌کس نبود. یکی از همسایه‌ها گفت: برویم بالای مغازه‌ی آقای دوستی می‌گوید سقف مغازه‌اش خیلی محکم است - مغازه‌ی آقای دوستی زیر ساختمان ما بود! - یادم نیست کدامشان این حرف‌ را ‌زد.

مادرها التماس بچه‌ها را می‌کردند که عجله کنند. صدای انواع پاشنه‌های کفش‌و دمپایی‌های کسانی که داشتند به سرعت ساختمان را ترک می‌کردند در راه‌پله غوغا کرده‌بود.
من تو بغل پدر بودم و پدر می‌دوید. مادر نگران بود و یادم نمی‌آید خواهرم چکار می‌کرد. فقط می‌دانم او هم بود.
مغازه‌ی آقای دوستی سقفِ بلندی داشت. جوری که داخل مغازه بالکنی ساخته بودند. یک اتاق مستقل که زیاد هم کوچک نبود. به اندازه‌ای بود که ده پانزده نفری در آن جا می‌شد. چندتا مبل هم داشت و میزی شیشه‌ای در وسط. حالا که بهش فکر می‌کنم می‌فهمم که آنجا جایی بوده که آقای دوست از مهمان‌هایش پذیرایی می‌کرده. یادم نمی‌آید که شغلِ آقای دوستی چه بود.
برق رفت. و ما همگی تو مغازه‌ی آقای دوستی بودیم. همه داشتند باهم صحبت می‌کردند. اما از صحبت‌هایشان چیزی یادم نمانده‌است. فقط یادم هست که آقای دوستی یک رادیویی کوچک باطری‌ای داشت که چسبانده بود به گوشش. و هر بار که خبر جالبی می‌شنید چشمهایش بیرون می‌زد. سریع رادیو را از روی گوشش برمی‌داشت و با هیجان تمام برای همه خبر را تعریف می‌کرد. و وقتی حرفش تمام می‌شد دوباره رادیو را می‌چسباند به گوشش. بقیه‌ هم دیگر به او کاری نداشتند و بحث‌شان را ادامه می‌دادند.

فقط من‌و خواهرم بچه‌های آن جمع نبودیم. هرکدام از همسایه‌ها چندتایی بچه داشتند و اکثرا همسن و سال هم.
یکی از آن‌ها سارا بود دختر همسایه‌ی‌ بالایی ما. من و سارا زیاد باهم بازی می‌کردیم. سارا از بمب‌باران نمی‌ترسید. وقتی صدای انفجار بمب می‌آمد یکی جیغ می‌زد، یکی خدا رو صدا می‌کرد، یکی گریه می‌کرد، یکی فوحش می‌داد. همه می‌ترسیدند، جز سارا. من گوش‌هامو می‌گرفتم. صدای انفجار خیلی بلندبود.
همسایه‌ها گاهی بین صدای دو انفجار متوجه ترس من می‌شدن. با من شوخی می‌کردن. تشویق به بازی‌ام می‌کردن. و تکرار این جمله‌که نترس ما داریم بازی می‌کنیم. چقدر از آن لبخندهای مصنوعیشان بدم می‌آمد.
تا وقتی بزرگترها به حواس‌شان به من نبود، هیچ‌کدام از بچه‌ها متوجه ترس من نمی‌شدند. اما به محضِ اینکه برای من دل می‌سوزاندند بچه‌ها متوجه ترسِ من می‌شدند. هرکدام یک چیزی می‌گفتند. اما من فقط حرف‌های سارا را یادم هست: ((آرش می‌ترسه. من که نمی‌ترسم.)) افتخار می‌کرد به اینکه وقتی صدای بمب می‌آید گوشش را نمی‌گیرد. و درست همان موقع که داشت از این حرف‌ها می‌زد صدای وحشتناکه انفجاربمبی آمد. من به سرعت تمام گوش‌هامو گرفتم. خشکم زده‌بود. می‌ترسیدم. صدای انفجار تمام شده‌بود اما تو ذهنِ من هنوز صدا ادامه داشت. می‌کوبید و می‌ترسیدم.
یکهو متوجه سارا شدم که روبرویم ایستاده و دارد بهم می‌خندد. گوشش‌هاشم نگرفته. بعد همه متوجه ما شدند و خندیدند. مادر سارا شروع کردجلوی همه به تعریف کردن از دخترش که از صدای انفجارِ بمب نمی‌ترسد و چه قدر سارا دخترِ شجاعی‌ست. سارا به من نگاه می‌کرد و می‌خندید. کسی از من چیزی نمی‌گفت. دلم می‌خواست من هم شجاع بودم تا همه تعریفِ مرا هم بکنند. به خودم قول می‌دادم که اگر دوباره صدای انفجارِ بمبی آمد گوش‌هامو نگیرم.
اما دوباره بمبی می‌افتاد و دست‌های من بی‌اراده گوش‌هامو می‌گرفت. سارا می‌خندید.

دو نامه برای صفورا به فاصله‌ی چند روز

2005-10-28T16:21:00.000+03:30

صبح روز یکشنبه است. تمام دیشب به کابوس‌های شبانه گذشت و از خواب پریدن‌های پی‌در‌پی. باید چه‌کنم؟
روز هوا سرد نبود اما شب هوا سرد شد. پائیز شده. باید پتو را از کمد بیارم بیرون.
دیشب زیرِ شمد تو خودم جمع شده‌بودم. غلتی زدم‌و خودم‌و چسبوندم به شوفاژ. شوفاژ یخ بود.
بلندشدم چراغِ اتاق رو روشن کردم. خواب از سرم پریده‌بود. دوباره برگشتم روی تخت دراز کشیدم. نمی‌دونم چند دقیقه گذشت که دیدم دارم با چشم‌های باز کابوس می‌بینم.
چه سکوتی داشت اتاقم و من دلم می‌خواست از تو اون شلوغی کابوس‌هام بپرم تو سکوت اتاق.

الان صبح روز یکشنبه است و من پشت میزِ کارم تو شرکت هستم. خوابم نمی‌آید. هنوز نتوانسته‌ام تصمیم نهایی را بگیرم. اما می‌دانم دو روز کافی‌ست. دو روز برای شش سالِ گذشته.
می‌دانم به من فرصت می‌دهد. دوستم دارد.

30 مهرماه 1384

از وقتی که بهم گفتی: «باید برم.» انگار یکی اره برداشته افتاده به جونِ قلبم و با خونسردی تمام شروع کرده به اره‌کردنش. من نمی‌دونم اون کیه. نمی‌شناسمش. نمی‌تونم صورتش‌و ببینم. اما حضورش‌رو حس می‌کنم. نگرانم می‌کنه. نگران تو، که خیلی دوستت‌‌دارم.
گاهی فکر می‌کنم خوابش برده یا اینکه دست از کار کشیده. اما خوب که دقت می‌کنم صداش‌و می‌شنوم. داره شعری‌رو زیرِ لب زمزمه می‌کنه که برام مفهوم نیست.
« باید آروم باشی. باید صبورباشی.» آره بازهم بهم بگو. احتیاج دارم. احتیاج دارم تو بهم بگی.
احساس نمی‌کنم سینه‌ام را شکافته‌اند. احساس نمی‌کنم لباسم خونی شده‌است. اما انگار یکی به‌راحتی دستش را کرده درون سینه‌ام و دارد قلبم را با خونسردی اره می‌کند.
باید به دوردست‌ها فکر کنم و انتظار بکشم.

5 آبان ماه 1384

تجربه

2005-10-22T23:24:00.000+03:30

برای نازنینم
برای صفورا

باید از خواب بلندشوم
و لبانِ تو را دوباره تجربه کنم
باید جرات کنم
تا از دریچه‌ای که گشوده‌ای ردشوم.
باید همین حالا از خواب بلندشوم
باید بغلت ‌کنم
و تا آنجا که جادارد ببوسمت

دلم برایت تنگ شده‌است
تمامِ شب کابوس می‌دیدم
تمامِ شبی را می‌گویم که من به‌خواب رفتم‌و تو نخوابیدی

فراموشم نکن
مرا دوباره از دل رویاهایت جذب‌کن
نگذار اِنقدر تنهاباشم.

30 مهرماه 1384

دیدار در شب

2005-10-21T21:33:00.000+03:30

. . .
من فکر می‌کنم که تمام ستاره‌ها
به آسمان گمشده‌ای کوچ کرده‌اند
و شهر، شهر چه ساکت بود
من در سراسر طول مسیر خود
جز باگروهی از مجسمه‌های پریده‌رنگ
و چند رفتگر
که بوی خاکروبه‌و توتون می‌دادند
و گشتیان خسته خواب‌آلود
با هیچ چیز روبرو نشدم

افسوس
من مرده‌ام
و شب هنوز هم
گوئی ادامه همان شب بیهوده‌ست
. . .

فروغ فرخ‌زاد

پنج داستان کوتاه

2005-10-13T00:49:00.000+03:30

هوا تاریکه

این‌جا هوا که تاریک شه کسی خوابش نمی‌بره. یعنی نمی‌تونه بخوابه. پرنده‌هام نمی‌خوابن. اما صداشون نمی‌یاد.
صدایِ توهم نیومد. من صداتو نشنیدم. باورکن. اصلا در برابر نعره‌های مادرِ تو کسی صدایی نمی‌شنوه. چه برسه به من که هوش‌و حواسمم سرِ جاش نیست.

اون شب خوابم نمی‌رفت. تو فکرِ هیچی نبودم. صدایِ تورو هم نشنیدم. فرداش بهم خبردادن.
یه ماه بعد نوشته‌هاتو پیداکردم، فهمیدم منم یه جاهایی صداکرده‌ای. اونم از تو تاریکی‌ها. این کار از هرکسی بر نمی‌یاد.

نمی‌دونم کیا رو اون‌جا صدا زده‌ای. اما می‌دونم اونجام کسی صداتو نشنیده. چون می‌گفتن: «هیچی نمی‌گفت. باورت نمی‌شه حتا فریاد هم نمی‌نزد.»
مرتضا من صداتو حالا دارم می‌شنوم. چرا صدات اِنقدر دیر رسید به‌من؟
یادمه قبلنا یه عده بودن که نمی‌گذاشتن صدات بجایی برسه یه عده‌ی دیگم اصلا حوصله‌ی این صدا‌ها رو نداشتن. حالام چیزِ زیادی تغییر نکرده.
بعضی‌ها می‌گن حرف‌های تو قدیمی‌و تکراری شده. اما من نمی‌گم. فکرشم نمی‌یاد تو سرم.
از این حرف‌ها که بگذریم دلم خیلی هواتو کرده. دلم می‌خواد بازم ببینمت. بازم صداتو بشنوم.

شهریور 1384

نامه

عباس‌جان کجایی؟ مگه نگفته‌بودی همه چیزو باید برایت تعریف کنم؟

ظهر بود. روی تخت دراز کشیده‌بودم. داشتم آخرین دست‌نوشته‌های تو رو می‌خوندم. چیزِ دندان‌گیری نداشت. نثری روان همراه با خوش‌آهنگی صدای تو، که فقط من می‌توانم بشنوم.
یادم می‌یاد بهم می‌گفتی:
- من باید پیش از تو بمیرم.
- از کجا معلوم؟ شاید برعکس باشه.
- امکان نداره.

عباس‌جان راست‌می‌گفتی. از کجا می‌دانستی؟
من الان باید برم. اما امیدوارم هنوز مثل گذشته‌ها حوصله‌ی خوندنِ نامه‌هام رو داشته‌باشی.
دوست‌‌دارم.

27 شهریورماه 1384

امروز

یکهو زد ریزِ گریه. شدید می‌لرزید. روی زمین زانو زده‌بود. رو خودش تا شده‌بود.
گفتم: چته؟ چی شده؟

هروقت صداش می‌کردم هرکاری که داشت می‌گذاشت زمین می‌اومد ببینه من چی می‌خوام. اما این‌بار هرچه‌قدر که صداش می‌کردم بلند نمی‌شد.
شاید یک ساعتی می‌شد که به همین حالت افتاده بود. تنها جمله‌ای که از تو هق‌هق گریه‌هاش می‌شد شنید این بود: ((کاش بهم گفته بودی))
کلافه شده‌بودم. زدم از خونه بیرون. بیرون باد خنکی به‌صورتم خورد. رفتم تو "مرکز تجاری کشتی" چرخی زدم.

درِ خونه رو که باز کردم دیدم همه چراغا خاموشن. جایی رو نمی‌شد دید. اول فکرکردم رفته بیرون. اما صدام‌زد: ((عزیزم من خونه هستم.))
چراغ‌و روشن‌کردم. دیدم رفته تو اتاق خوابمون رو تخت دراز کشیده داره روزنامه می‌خونه. رفتم رو تخت کنارش نشستم. سرش روی روزنامه خم شده‌بود. با دست چونه‌شو گرفتم به طرفِ خودم گردوندم.

چت شده بود؟ نامه‌ی کدوم یکی از معشوقه‌ها تو پیدا کرده‌بودی که این‌طور براش زار می‌زدی؟

لبخند می‌زد.

نامه‌ی علی بود. علی‌‌و یادت می‌یاد؟
پس بالاخره نامه هه رو پیدا کردی.
آره.
تو خودت‌و نباید سرزنش کنی. خیلی وقته که از اون ماجرا گذشته.
یعنی تو نمی‌خوای بدونی توش چی نوشته بود؟
چی نوشته؟
کاش بهم گفته بود. می‌خواسته که تو بهشت‌زهرا خاکش نکن. اما حالا کجاست؟
ما خیلی گشتیم.
لایه سررسید بود. یه موقعه‌ای عشق تو بود. نمی‌خوای پی‌گیرِ کارش بشی؟
تو دیونه شدی.
پس خودت پارش کن. مثله اولای آشنایی‌مون.

خیلی جدی بلند شدم نشستم تو بغلش. نامه رو از دستش گرفتم.
وقتی از وسط جرش می‌دادم گرده‌های پاکتِ کهنش ازش کنده می‌شد می‌ریخت رومون.

30 شهریورماه 1384

دریچه‌ و پرنده

وقتی می‌بینی توی یه چهاردیواری یه پرنده گیرافتاده. می‌تونی بری هرجوری که شده به‌گیریش. اما می‌خوای باهاش چه‌کار کنی؟ یا باید به‌کشیش یا اینکه بندازیش توی یه قفس قد خودش.
اما اگه هراسی که تو دلِ اون افتاده رو حس کنی هرجوری که شده یه دریچه رو به‌روش باز می‌کنی. از سرِ راهش می‌ری کنار. می‌ری یه گوشه می‌ایستی تا کمی آروم بشه. آروم که شد خودش دریچه رو پیدا می‌کنه.

تو دلم خالی شده. پرنده‌‌ی من به خونه‌اش برنگشته. بهت نگفته بودم. جرعت‌شو نداشتم.
قبلنا می‌ترسیدم بیفتم تو سیاهی. حالا می‌نویسم که از تو سیاهی‌ها دربیام. همیشه برمی‌گشت‌و من‌و می‌برد هرجا که بخوام.
اون منو می‌برد پیش پرنده‌های دیگه. تازه اون‌موقع بود که می‌تونستم بیام پیش تو. حالا کجا بیام؟ کجا برم؟
هرکاری می‌کنم صدام بهش نمی‌رسه. اما هنوز امید دارم که بیاد.
توام الان پرنده‌ای داری که می‌برت پیش پرنده‌های دیگه. درستشم همینه. از اون‌جا می‌تونی بری هرجا که بخوای. البته اگه بخوای.
هیچ وقت پرنده تو نباید از دست‌بدی. منم برای خودم ناامید نیستم.

11 شهریورماه 1384

دلم گرفت

دلم گرفت. اَبرا اومدن دور هم جم شدن.
شروع کردن به سرو صدا کردن. اولش برام جالب‌بود.
اما زود خسته شدم.
آخه که چی هی دارمب ،درومب، دارمب ،درومب. . .؟
حوصلم سر رفت.

سرم‌و بلندکردم.
هنوز اَبرا داشتن تو سرو کله‌ی هم می‌زدن.
یک‌دفعه شروع‌کردن به باریدن.
همه‌جا داشت خيس می‌شد. منم چتر نداشتم.

خيسِ خيس شدم.
یکهو سردم شد. گریم گرفت.
اما بارون جلوی گریه‌موگرفت.
زيرِ بارون بازی يه کيفِ ديگه‌ای داره.

حيف که کم بازی کردم.
الان چند هفته‌ای هست که از تخت خواب بيرون نيومده‌ام.
مامان رفته باز برام دستمال کاغذی بخره.
برام يک چترِ قشنگم خريده.
اما تو اتاق که بارون نمی‌ياد!
راستش رو بخواين فعلا منتظرِ اَبرام.
اين‌دفعه می‌خوام يه جور ديگه‌ بازی‌کنم.

29 شهریورماه 1381

دیگه تکرار نمی‌شه

2005-10-09T00:15:00.000+03:30

بلندشو. بلندشو. بلندشو.
پشتِ سرهم می‌گفت. با آهنگی یکنواخت که حالتِ کلافه کننده‌تری بهش می‌داد.
بلند نمی‌شدم. همسایه‌ی من این عادتِ بدو داشت و ترکش نمی‌کرد. و باز پشتِ سرهم تکرار می‌کرد:
بلندشو. بلندشو. بلندشو.
لج می‌کردم. از جام تکون نمی‌خوردم.

یادم نیست دیشب چه ساعتی خواب رفتم. شاید ساعتِ سه بود. قبلش رفتم تو بالکن سیگاری کشیدم. بعد برگشتم خودم‌و پرت‌ کردم رو تخت. بالشتِ تُپلم‌و بغلش کردم.
یک سالی هست که تنها زندگی می‌کنم. خونه‌ی خوبیی دارم.
یک سالی هست که روی تختِ خوشگلم تنها می‌خوام. اما دیشب طاقتم طاق شده‌بود. خیلی ورجه ورجه کردم. بالاخره آروم‌شدم. اما وقتی که صبح از خواب بیدارشدم به همه چیز بدوبیراه می‌گفتم.
راستش شبِ بدی هم نبود. خیلی وقت بود که دلم می‌خواست حسش‌کنم. هرکسی یه‌جوری‌ی. یا اون ‌چیزی که باید یا اصلا ولش‌کن.
دیشب کم‌آورده‌بودم. اما دیگه تکرار نمی‌شه.

27 شهریورماه 1384

پرسش

2005-10-04T08:23:00.000+03:30

دست‌ها و پاهای من چالاکند، قوی و تازه، اما سرم پیر است، به‌اندازه‌ی سال‌های عمرم.

من اغلب اندیشیده‌ام که آن دوگانگی که همیشه در حیاتم حس‌کرده‌ام نتیجه‌ی‌ این وضع بوده‌است. یک گوشه‌ی بدنم مرا به زندگی می‌خواند و گوشه‌ی دیگری به‌مرگ.
این دوگانگی را در روحم کشنده‌تر و شدیدتر حس می‌کنم . . .

بهرام صادقی (ملکوت )

یک شعر برای دخی - یک داستان برای شما

2005-10-02T00:14:00.000+03:30

برای دُخی

بهارِ باتو بودن
دلم نمی‌خواهد تمام‌شود
این‌جا بمان

هجومِ مرگ به‌خانه
وجودمان را شیار انداخته‌است

می‌خواهد تمام‌کند
نمی‌خواهیم تمام‌شود
بهارِ باتو بودن

5 اردیبهشت‌ماه 1384

عباس‌جان!
شب بود. درِ خانه را قفل کرده‌بودم. اما هنوز می‌ترسیدم. بوی نم می‌آمد.
سارا خوابیده‌بود. رفتم کنارش دراز کشیدم. به سقف خیره شدم. خیلی وقت پیش باید رنگ می‌شد.

نمی‌شد پیشِ سارا سیگار کشید. آخرین باری که می‌خواستیم باهم بریم دکتر به من گفت:
- می‌ترسم. سهراب اِنقدر سیگار نکش.
نمی‌شه پیشِ سارا سیگار کشید. به دکتر می‌گفت:
- شب‌ها خوابم نمی‌برد.
- چندتا قرص برات می‌نویسم.
امشب قرص نخورد.

عباس‌جان می‌ترسم!
سارا سه‌روزِ که قرص نخورده. با من حرف نزده. دلم نمی‌یاد بیدارش کنم. همیشه خیلی سخت خوابش می‌برد. دلم نمی‌یاد بیدارش کنم.

می‌دونستم اگر اوضاع همین‌طور پیش بره، یک‌روز صبح می‌یان می‌برنم. حالا چرا صبح، خدا می‌دونه.
سه‌روزِ که از خونه بیرون نرفتم. تو این سه‌روز فقط رو داستانم کارکردم. تنها هدیه‌ای که براش دارم. خوشحالش می‌کنه. سارا همیشه اولین خواننده‌ی کارای منه.

یک‌روز گذشت. سارا بیدار نشد. ترس برم‌داشت که مرده. زنگ زدم به‌دکتر. اومد نبض‌شو گرفت. صدای قلب‌شو گوش‌کرد. آخرسر هم بهم گفت:
- داری زیادی حساسیت به خرج می‌دی. خوابِ سنگین‌و راحتی داره. نباید بیدارش کنی.
از این‌که فکرم غلط ازآب دراومده‌بود، خیلی خوشحال‌‌بودم. اما این خوشحالی زیاد طول نکشید. امروز خیلی نگرانم. روزِ سومِ‌و بیدار نشده.
ظهر شده. زنگ‌زدم به‌دکتر. اما کسی گوشی‌رو برنداشت. دیگه حوصله‌ی نوشتن ندارم. حواسم سرِ جاش نیست. رفتم قفلِ دررو دوباره نگاه‌کردم. در قفل بود کلیدم گذاشته بودم تو قفل.

همیشه نگران همدیگه بوده‌ایم. اما حالا احساس تنهایی می‌کنم. می‌دونم می‌یان می‌ریزن تو خونه. حالا از هر راهی که بشه.
این چند خط روهم برای تو می‌نویسم. عباس‌جان اگه شنیدی درِ خونه‌رو شکستن‌و ریختن تو، برام نگران‌نشو.
من قرص‌های سارا رو خوردم.

9 مهرماه 1384

شاملوو سوسکا

2005-09-27T23:15:00.000+03:30

همش تقصیرِ این سوسکاست.

دفترِشعرِتو جمع کردی‌و سوزوندی. اما مگه می‌شد همشو جمع کرد؟
توی شهر پخشش کرده بودن. بعضی از اونا رفته بودن تو کتابخونه‌های آدمای گمنامی غایم شده‌بودند. مثله همین کتابخونه‌ی عموی من.
من "آهنگ‌های فراموش شده" رو اونجا پیدا کردم. جلدشو عوض کرده‌بودن. از روی مقدمه‌‌ی مرتضا کیوان شناختمش.
عموم فوت کرده‌بود. کتاباشو می‌خواستن ردکنن. به من گفتم اگه چیزی به دردت می‌خوره می‌تونی بری برداری.

می‌خوان بشناسنت. گره‌ی کار، تو همون دفترِ. همون دفتری که برای همه خطش زده‌بودی. فکر می‌کردی یکی از ماها بریم دوباره از روش چاپ کنیم. برای همین بلندبلند دربارش حرف می‌زدی.
حالا که سوسکا بعدِ این همه سال دفترهای مونده‌رو تو کتابخونه‌ها نخوردن، حق بده که مرده‌خواری طمعِ دفترِتو رو بکنه. مهم نیست خواسته‌ی قلبی تو چی بوده. اینا همش برای اینکه ما تورو بیشتر بشناسیم.

می‌دونم سوسکا تورو خوردن، اما اون دفتررو نخوردن.
کسی مقصر نیست. همش تقصیر سوسکاست.

5 مهرماه 1384

منتظرم

2005-09-24T20:00:00.000+03:30

من در خواب همیشه تاراج شده هستم. دستانم بسته است و چشم‌هایم چیزهایی می‌بینند که دلم نمی‌خواهد.
به خواب من بیا. بیا و هرکاری که دلت می‌خواد بکن.
بیا این‌بار تو غارتگرِ خوابِ من باش. آن‌قدر که به‌گریه‌ام بیندازی.
آن‌قدر که التماست کنم: بس‌کن. دروغ گفتم. برگرد.

تو گوش به هیچ‌کدام از این حرف‌ها نخواهی کرد. می‌دانم.
با قلبی از گوشت و خون آمده‌ای.
قلبت قلبِ خونین را می‌شناسد با شناسه‌هایی که می‌گویند: «به سرخ‌ترین جای دست درازکن.» می‌دانم.

من در خواب امکان هیج دفاعی ندارم. وآنجا تنها منم که این را نمی‌داند.
چه زجری خواهی داد.
به خوابم بیا همه چیز را تمام کن.
می‌دانم آهسته نمی‌یایی. نعره می‌زنی. دست بلند می‌کنی که مرا برای تو بگذارند.
من وحشت زده می‌گریزم. تو وحشتناک می‌آیی.

بیا. بیا به‌خوابم.
دیگر بیشتر از این چه می‌خواهی؟

30 شهریورماه 1384

ناصر تا وقتی که زنده بود

2005-09-21T19:36:00.003+04:30

ناصر تا وقتی که زنده بود هیچ چیزی نمی‌نوشت. اما حالا که مُرده نامه‌هاش تندتند از راه می‌رسه. جوری که حتا فرصت نمی‌کنم جواب نامه‌هاشو بدم. مثلان همین دیروز صبح بود که تازه از خواب بلند شده‌بودم و می‌خواستم برم سرِ کار - چه کاری- خلاصه داشتم دست‌و صورتی می‌شستم که یک‌هو صدای زنگ در بلندشد. گوشی‌رو که برداشتم یکی گفت: ((نامه‌ی سفارشی دارین)).

آخه ناصر. ناصرجان تو چی می‌خوای بگی که باید حتمان قبلش این همه نامه بفرستی؟
توکه می‌دونی منم مثل قبلانای تو هستم. نامه‌نگاریم کجا بود با این خط کج‌وکله؟
آره. حالا که خوب فکر می‌کنم یادم می‌یاد که قبلانا یک‌باری نامه نوشته‌ام. اونم برای تو. البته برای دوست‌دخترِ تو. حالاها که دیگه زیاد از این رسما نیست. نموندی درست حسابی عصر کامپیوتر رو سیاحت کنی. مُردی. دخترم که وقتی تو بودی شوهر کرد. حتمان حالام چندتا توله دوروبرشو گرفته.

ناصر تو نامه‌هات این‌قدر ناله نکن. منم مثل تو دلم‌گرفته.
هردومون می‌تونیم از تنهایی دربیام. اما مثلِ اینکه نه من راه‌‌شو بلدم نه تو.
این اولین و آخرین نامه‌ای‌ی که دارم برات می‌نویسم. اگه حرفی داری باید تو خواب بیایی سراغم.
اون‌جا مثل الان دلم‌نگرفته. لبخند می‌زنم. قهرمان بازی در می‌یارم و کلی کارای دیگه.
راستی تو خواب مشکل وقت ندارم. هرکجاش که خواستی بیا.

وقتی بودی هیچ گُهی نخوردی. حالام که نیستی هیچ گُهی نمی‌تونی بخوری.
یادمِ هی‌ می‌گفتی: «شیطون رو با بسم‌الله فراری می‌دن.»
حالا بسم‌الله که می‌گم تو از یادم می‌ری. اصلن همه‌ی نامه‌هاتو خاطره‌هات از یادم می‌ره. اون موقع‌ها به حرفت می‌خندیدم. اما حالا راست‌بگو ببینم نکنه تمام مدت من با خود شیطون دوست بودم؟
در هر حال من هنوز خوابم می‌بره‌و مثلِ تو نیازی به خواب‌آور ندارم. اگه بجای نامه‌نوشتن بیايی تو خواب حرفات‌و بزنی ممنون می‌شم. چون دیگه از جواب ندادن به نامه‌هات شرمنده نمی‌شم.
در ضمن می‌تونم تلافی اون مشتِ محکمی رو که زدی تو دلم‌ُ بکنم.
قربانِ تو. ناصر

شهریور ماه 1384

یادش افتادم

2005-09-16T11:02:00.000+04:30

برای یداله رویایی

یادش افتادم

چهره‌اش پیش چشمانم آمد

گفتم: بگذار لمس‌ات کنم
به‌درونم آمد

در من قدم زد

در درون از من دورشد

آنقدر که گمش کردم

15 شهریورماه 1384